Ream National Park

De optionele tour van vandaag was..... Snorkelen, een kookcursus of een tocht door het Ream National Park. Zoals de titel al doet vermoeden koos ik voor het natuurpark. Waarom? Nou daarom. Nee grap, ik zal mezelf nader verklaren. Het regent hier al twee dagen constant dus snorkelen ging 'm duidelijk niet worden en koken is nou ook niet echt mijn ding. Ik besloot samen met twee jongens en een oudere man uit mijn groep om ons dan maar in de wilde jungle te wagen. Met gevaar voor eigen leven natuurlijk. Na een nacht waarin echt alles ongeveer verzopen is stonden we dan om 8 uur 's ochtends (lord wat een tijden, ik dacht dat ik op vakantie was?!) te popelen om te worden opgehaald door het busje. We kregen een ontbijt aan het strand, een semi-frans stokbroodje met jam, en daarna vertrokken we naar het park. Het begin van de tour was een boottocht door de mangroves. Dit was echt zo ontzettend mooi en rustig en kalm en ik werd er gewoon helemaal zen van.  Op een enkele hartklopping na dan want als iemand bewoog kapzeisde het bootje voor mijn gevoel ongeveer dus heel relaxed zat ik er nou ook weer niet. Maar Jonas en Ingur zaten er heel rustig bij dus dat ging wel goed komen. Halverwege legden we even aan en moesten we over een smal houten vlondertje naar een soort toren lopen waar we 'vogels konden spotten'. Ik heb compleet geen hoogtevrees dus ik begon braaf aan de klimtocht omhoog. Tot ik merkte dat die toren gewoon stond te bewegen. Ik stond net zo snel weer beneden. Hoppa terug in het bootje dat nu toch al wat veiliger begon aan te voelen. We waren toch al een goed half uur onderweg en nog steeds niet gezonken, niet gekapseisd en ook de motor deed het nog. Na nog ongeveer drie kwartier varen kwamen bij een soort eilandje aan, dat net aan de monding van de zee lag. Hier moesten we er uit en we zouden verder gaan lopen, ongeveer een half uurtje door de jungle! Voordat we gingen lopen was er nog een mogelijkheid om even naar het toilet te gaan. Voor mij natuurlijk een welkom iets want ik drink nu echt zoveel dat ik gewoon telkens moet plassen. Ik snap ook echt niet hoe het zo snel door je lichaam kan gaan, maarja daar zal wel een systeem voor zijn ofzo?! Aangekomen bij het toilethok (ze waren er trots op: yes, we have toilet, look over there!) had ik eerder de neiging om naast het hok te plassen dan om mezelf in het hok te wagen. Met al die omstanders besloot ik toch maar het hok ín te gaan maar dit was een beproeving eersteklas, how we all just LOVE nature. Okee, so far so good. Het lopen door de jungle was verder niet zo bijzonder. Gewoon veel groen, rode modder en een enorme weg aangelegd door de Chinezen. In Cambodja kun je dus wel gewoon een resort midden in een beschermd natuurgebied hebben. Daar is helemaal niks geks aan, vinden zij dan. Bij ieder plantje stopte onze gids: look this is a .., they use it for .. - it's really good stuff, works really well. Dat deed hij dus ongeveer dertig keer want hier kun je dus alle planten voor wel iets gebruiken. Ze hebben ook waterbuffels hier! Super leuke beesten! Als ik later een grote tuin met water heb neem ik er ook eentje, dat weet ik zeker. Vervolgens riep de gids, die voorop liep, 'look up, look up, SQUIRREL'. Er gingen twee gedachten door mij heen. Ten eerste dacht ik; gast, ik ga hier echt niet omhoog kijken want dan breek ik nog mijn nek door al die wortels hier op de grond, hoe mooi het ook mag zien. Ten tweede dacht ik; eekhoorns hebben we in Nederland ook. Wat ook gewoon zo is, maar hier is dat dan weer speciaal. Uiteindelijk kwamen we bij een strand waar we lunch gingen houden en een beetje konden chillen. Lunch was speciaal: BARRACUDA! Hop, zo van de bbq op je bord. En serieus, het was echt ontzettend lekker! Na de lunch mochten we weer chillen op het strand. Je raad het vast al. Ik ben momenteel zo rood als een tomaat, lang leven mijn huidje! Op de terugweg gingen we nog langs een 'beautiful big waterfall', ze waren alleen vergeten te vermelden dat het dry season is dus dat er geen ruk aan water stroomt waardoor dit 'donderende gevaarte' gewoon een poedeltje was. Terug bij het hotel was ik toch weer erg blij dat ik dit allemaal heb meegemaakt vandaag. Het was me weer een waar genoegen om te zien waar ik op dit moment zit en af en toe kreeg ik weer een flinke reality-check. Ja Bansie, je zit echt in Cambodja. Wow.
Op dit moment zitten we een beetje rustig te doen in de bar van het hotel, lekker op tijd naar bed en morgen ochtend om 8 uur op naar Vietnam! Ik hou jullie op de hoogte!

De opstapplek voor de boot

Mijn reisgezelschapje van de dag, Jonas, Ingur en Rosario

Draai je hoofd maar even, ik was te lui

 De tourguide 

 Jup ik ben er echt, ik ben in Cambodja

Gück mal jah, barracuda!

Still with me today, Olli is naar het strand geweest

De indrukwekkende waterval:

Spannend momentje

We zijn ondertussen een aantal dagen verder. Een aantal van jullie wisten het waarschijnlijk al maar er zijn er vast ook die nog van niks wisten. Ik werd dinsdagnacht opeens superberoerd. In de ochtend ben ik toen snel naar mijn CEO gegaan en heb haar verteld hoe ik me voelde. Zij besloot dat ze met mij om 8 uur 's ochtends naar de dokter ging. Daar zat ik dan. Bij de dokter. In Cambodja. Na wat korte vragen (gelukkig in het engels)  kwam de dokter tot de conclusie dat ik waarschijnlijk uitgedroogd was, en dat er waarschijnlijk een bacterie in mijn darmen zat. Ik kon meteen 2 uur blijven ter observatie en ik moest aan het infuus. Ik heb zelf nog nooit in het ziekenhuis gelegen en ik heb ook nog nooit een infuus gehad. Stel je dus even voor hoe ik daar zat toen die mensen mij gingen vertellen dat ik aan het infuus moest. Op dat moment vond ik Cambodja geen mooi land meer maar zag ik alleen maar derdewereldtaferelen voor me en was ik er van overtuigd dat ik hier niet zonder ziekte van weg zou lopen. Het viel gelukkig mee en na wat vocht en antibiotica via het infuus voelde ik me al ietsje beter en ik kon weer terug naar het hotel. Ze vragen wel echt voor alles geld. Het koste al 260 dollar, en als je dat geld terug wilt van je verzekering moet je een medical report kunnen overhandigen. Wij vragen dus om een medical report: 'oh that's gonna cost you another twenty dollars'. Heel fijn, gelukkig bestaat er zoiets als creditcard.. De groep zou die dag doorreizen naar Phnom Phen maar ik was nog te slecht om 7 uur in een bus te zitten. Ik bleef dus nog een nachtje in het hotel in Siam Reap en ben de volgende dag met een andere groep naar Phnom Phen gereisd waar ik weer kon aansluiten bij mijn eigen groep. Momenteel voel ik me al wel weer wat aan de beterende hand. Gewoon veel drinken en alle antibiotica slikken die ik van de dokter heb gekregen.  En ohja, ik mag ook geen koolzuurhoudende dranken, geen verse groenten, geen alcohol, geen pittige dingen en nog honderd andere dingen niet. Wat blijft er over? Nou witte rijst dus. En water. Ik moet er maar even mee leren leven de komende tijd!

We zijn gister doorgereisd vanuit Phnom Phen naar Sihanoekville. Ik heb door mijn ziekte helaas wel The Killingfields gemist, ik moet nog maar een keertje terugkomen in Cambodja om die te zien. Hier in Sihanoekville regende het wel echt keihard. Beetje jammer, nu we voor het eerst bij zee zijn. Gelukkig moeten we heel Vietnam nog door! Morgen vertrekken we naar Vietnam. Ik vind Cambodja bij de kust erg fijn vertoeven. Ik had hier nog wel wat langer willen zitten. Maar Vietnam, nieuw land, nieuwe kansen! We gaan het zien!

Kilo aan medicijnen en andere middeltjes

Angkor Wat

Vandaag hebben we de hele dag in Angkor Wat rondgebanjerd. Vanmorgen stonden we met z'n allen te gapen in de lobby om vijf uur 's ochtends omdat we zo graag de sunrise at Angkor Wat wilden zien. Dit was het achteraf gezien duidelijk waard maar op dat moment dachten we daar heel anders over. We reden met het geairconditionende busje naar Angkor Wat en daar hebben we gewacht tot om kwart voor zeven de echte sunrise begon. Om het even uit te drukken: het was echt waanzinnig mooi. Zeer blij dat we gegaan zijn. Ook al waren er nog ongeveer duizend andere mensen, je had toch echt een soort saamhorigheidsgevoel. Het voelde superrustig aan en het was ook gewoon hartstikke rustgevend. Het enige wat wat minder rust gaf was mijn knorrende maag want we hadden nog niet ontbeten.. Om half acht reden we terug naar het hotel om dan éindelijk te ontbijten. Om negen uur moesten we weer klaar staan in de lobby voor het dagprogramma van Angkor Wat. Zo gezegd, zo gedaan. Wij stonden weer klaar om te gaan en het busje reed weer voor. Op naar Angkor Wat deel twee. In verband met de lichtval deden we eerst drie andere tempels aan, voordat we naar de 'hoofdtempel' gingen. Het was echt zo ontzettend bijzonder. Je weet natuurlijk wel hoe het eruit ziet en wat er allemaal te zien is, maar als je het dan écht ziet is het nog steeds niet te geloven. Plus dat wij een bijkomend voordeel hadden van een engelssprekende tourguide met een strak gevoel voor humor. Dus het had nog een culturele ondertoon ook! Ik heb echt zo verschrikkelijk veel foto's genomen dat ik denk dat mijn camera gewoon niet meer wilde. Je wilt echt alles vastleggen. Alles is fotogeniek en alles is mooi. De kleuren, de vormen, de mensen.

Bij het afdalen vanuit een van de tempels overkwam mij toch iets vreemds. Een indonesisch vrouwtje in non-kledij zat al de hele tijd een beetje naar me te staren en ik vond het maar een gek. Dus ik doe wat iedereen zou doen; lief lachen, altijd goed. Waarop zij opstond, naar mij toe liep en aan me begonnen te trekken en mijn armen begon te aaien. Ze had blijkbaar nog nooit zo'n wit persoon gezien.. Ik kon wel door de grond zakken, maar mijn groep kon alleen maar keihard lachen. Ik kan er nu ook de lol wel van inzien hahaha.

Ik begin echt steeds meer van Cambodja te houden. Na de tour was er nog de optie om naar het TonleSap-meer te gaan maar ik heb die maar even geskipt. Ik wilde alleen maar douchen en op een koele kamer zitten. Wat ik nu dus doe, hehe. Morgen vertrekken we uit Siam Reap, op naar Phnom Phen! I'll keep you posted!

Lekker vroeg!

En wachten maar, tot de zon dan eindelijk op komt!

Yeaaaah buddy, it's coming!

 (meer foto's volgen!)

Cambodja

Cam-fucking-bodja, wat een verschil met Thailand. Ik kan het gewoon nog steeds amper geloven. Rond een uurjte of twaalf vanochtend kwamen we aan bij de befaamde 'border' bij Poipet. Hier gingen we de bordercrossing doen naar Cambodja. Het eerste verschil was al merkbaar bij het uitstappen uit de geairconditionde mini-van, je viel bijna dood neer bij een temperatuur van 37 graden. Het was wel even wennen na Bangkok en na vier uur in een gekoelde auto. Vervolgens kregen we onze paspoorten terug van het mannetje dat ze eerder op de route had ingenomen zodat er een visum ingeplakt kon worden. Ik begin al aardig trots te worden op mijn paspoortje, met al die stempeltjes en stickers. Onze bagage werd op een soort uitvergrote duwtrolley gesmeten, letterlijk gesmeten. Ik ben blij dat er ongeveer alleen maar niet hele breekbare spullen in mijn rugzak zitten want die waren duidelijk gesneuveld vandaag, daar ben ik van overtuigd. Hoe dan ook, ik hoefde mijn rugzak gelukkig niet zelf over de grensovergang te slepen met 37 graden. Meevallerrrr! Vervolgens moesten we in de rij gaan staan om Thailand uit te gaan en een soort niemandsland te betreden. Dat wachten duurde natuurlijk weer immens lang, logisch want het wordt natuurlijk allemaal handmatig gedaan en gecheckt! Toen we Thailand dus uit waren kwamen we terecht in een soort walhalla voor verslavingen. Gokverslavingen, rookverslavingen en drankverslavingen konden hun lol niet op in dit kleine stukje niemandsland. 7 casino's en een belachelijk lage prijs voor sigaretten etc. Komt denk ik doordat niemand daar natuurlijk echt de baas is, want het is van niemand. Hoe dan ook. We gingen verder. We betraden de Cambodiaanse grens! Opnieuw moesten we iets van drie kilo papierwerk invullen met dezelfde gegevens. Ik kan mijn paspoortnummer ondertussen dromen. Ook moesten we onze vingers allemaal laten scannen en beloven een bepaald papiertje niet kwijt te raken. Ik zei tegen die vent dat ie er maar een nietje doorheen moest jassen want anders was het natuurlijk alweer weg voordat ik het hokje verlaten had! Zo gezegd, zo gedaan. Leuke mensen. Vanaf de grens was het nog eens zo'n drie uur rijden naar Siem Reap. Drie uur over een rechte weg. Ik heb nog nooit zo lang op zo'n saaie lange weg gereden dan vanmiddag. Holy Lord. Toen we dan EINDELIJK bij het hotel aankwamen was dit een heerlijke opsteker. Gewoon een luxehotel, een enorme kamer en eigenlijk is alles hier gewoon leuk. In Siem Reap hangt echt de meest relaxte sfeer ooit. Alles gaat hier duidelijk een tandje trager dan in Bangkok en dat bevalt me wel. Iedereen lijkt ook gelukkig hier en daar ga je als mens heel goed op, kan ik je zeggen.
Ons avondmaal van vanavond zou bij een soort familie thuis zijn hadden we gelezen. We hadden honger dus alles was prima. We werden door onze CEO op een tuktuk gezet en we begonnen te rijden. We kwamen aan bij een soort weeshuis en daar kregen we een tour over wat ze allemaal doen enz. Dit was echt een superbijzondere ervaring. Op het moment dat we over de drempel van het complex stapte kwamen er allerlei kleine kinderen aangerend die aan ons begonnen te hangen, te trekken, op ons wilden klimmen en ons mee wilden zeulen. Ik heb me van binnen geloof ik nog nooit zo warm gevoeld. Nadat we de tour hadden voltooid werden we naar een ander deel gebracht, een nieuwer complex van dezelfde organisatie. Ron, een Australiër, runt de boel daar. Het is een school waar ze kinderen onder andere Engels leren en er is een Free Medical Health Center, wat echt een schot in de roos is want in Cambodja is de medische zorg én slecht én duur. Opeens kregen we te horen dat we in groepen van drie gesplitst zouden worden en dat we in een klaslokaal het laatste kwartier van de les mee zouden doen. Niets was minder waar. Ik ging samen met twee andere reisgenoten een lokaaltje binnen en we werden door zingende kinderen begroet met de vraag: 'Hellooo Teacher, how are you today?' Waarop wij moesten antwoorden: 'Yeah we're fine, thank you!' Vervolgens vertelde de lerares ons dat we naast de kinderen op de banken mochten gaan zitten. Ik kon gewoon niet geloven dat we dit echt aan het doen waren. Ik zat naast een jongetje, hij heette iets van Sanjan. Hij was veertien en sprak wonderbaarlijk goed Engels ook al was hij daar zelf nog niet helemaal van overtuigd. Hij, en de meisjes achter mij, vroegen echt alles aan mij. Hoeveel talen ik sprak, of ik broers of zussen had, hoe oud ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik ging blijven, wat voor weer het in Nederland was en nog veel meer. En alles in goed geformuleerde Engelstalige zinnen. Het begon een beetje te haperen toen ik ze uit moest leggen wat sneeuw is. Dat konden ze niet snappen maar dat begrijp ik natuurlijk wel hahaha. Toen de bel ging waren de kinderen uit en ging iedereen zijn weg. Wij kregen nog een maaltijd in het restaurant van deze organisatie. Deze maaltijd was, net als het hele avontuur, briljant! Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten. De organisatie heet 'New Hope Cambodia' (ja, ik ga nu even reclame maken maar deze mensen verdienen het echt, want het is echt zo'n mooi initiatief, ik ben echt helemaal verkocht!) en hun site is www.newhopecambodia.com. Neem gewoon heel even de tijd om een kijkje te nemen! Dankjewel!
Na de maaltijd zijn we allemaal afgedropen naar het hotel want morgenochtend vroeg (vroeg als in 5 uur 's ochtends.. Ik klaag dus nooit meer over 7 uur 's ochtends) gaan we naar Ankor Wat om de Sunrise te zien! En dan terug naar het hotel om te ontbijten en dan weer terug naar Ankor Wat om nog een deel van het complex te zien. So excited! Ik ga nu dus maar snel naar bed en ik hou jullie op de hoogte!

Jaja, 7 uur 's ochtends, BRIGHT AND SHINY

 Na een uurtje of twee rijden hadden we een stop en moesten we de visum-aanvraagformulieren invullen

Bij de border, tassen uit de mini-van en op de duwtrolley

 Weer een visumpie erbij!

 Te voet lopen naar de grensovergang met onze CEO Nuddy

 The border's coming..

Yes we made it! Kingdom of Cambodia, toch wel een beetje een stoer gevoel!

 Tassen weer in de volgende bus, via het raam.

 En mijn talismannetje is nooit ver weg, love you zussie

Dit beeld, hier moesten we ongeveer drie uur naar staren.Ik dacht op een gegeven moment, dit lijkt meer op Afrika dan Azië..

 Eindelijk gearriveerd op de plaats van bestemming en ongeveer direct in de tuktuk, hatsee op naar het weeshuis!

 Die kinderen, ik moet gewoon weer lachen als ik eraan terug denk. Ik wil eigenlijk gewoon terug gaan en de hele dag met die kinderen spelen. Zulke lieve persoontjes, aaaaah.

 We konden de kinderen natuurlijk niet achterlaten zonder groepsfoto! One, Two, Three, SMILEEEE!