Cambodja

Cam-fucking-bodja, wat een verschil met Thailand. Ik kan het gewoon nog steeds amper geloven. Rond een uurjte of twaalf vanochtend kwamen we aan bij de befaamde 'border' bij Poipet. Hier gingen we de bordercrossing doen naar Cambodja. Het eerste verschil was al merkbaar bij het uitstappen uit de geairconditionde mini-van, je viel bijna dood neer bij een temperatuur van 37 graden. Het was wel even wennen na Bangkok en na vier uur in een gekoelde auto. Vervolgens kregen we onze paspoorten terug van het mannetje dat ze eerder op de route had ingenomen zodat er een visum ingeplakt kon worden. Ik begin al aardig trots te worden op mijn paspoortje, met al die stempeltjes en stickers. Onze bagage werd op een soort uitvergrote duwtrolley gesmeten, letterlijk gesmeten. Ik ben blij dat er ongeveer alleen maar niet hele breekbare spullen in mijn rugzak zitten want die waren duidelijk gesneuveld vandaag, daar ben ik van overtuigd. Hoe dan ook, ik hoefde mijn rugzak gelukkig niet zelf over de grensovergang te slepen met 37 graden. Meevallerrrr! Vervolgens moesten we in de rij gaan staan om Thailand uit te gaan en een soort niemandsland te betreden. Dat wachten duurde natuurlijk weer immens lang, logisch want het wordt natuurlijk allemaal handmatig gedaan en gecheckt! Toen we Thailand dus uit waren kwamen we terecht in een soort walhalla voor verslavingen. Gokverslavingen, rookverslavingen en drankverslavingen konden hun lol niet op in dit kleine stukje niemandsland. 7 casino's en een belachelijk lage prijs voor sigaretten etc. Komt denk ik doordat niemand daar natuurlijk echt de baas is, want het is van niemand. Hoe dan ook. We gingen verder. We betraden de Cambodiaanse grens! Opnieuw moesten we iets van drie kilo papierwerk invullen met dezelfde gegevens. Ik kan mijn paspoortnummer ondertussen dromen. Ook moesten we onze vingers allemaal laten scannen en beloven een bepaald papiertje niet kwijt te raken. Ik zei tegen die vent dat ie er maar een nietje doorheen moest jassen want anders was het natuurlijk alweer weg voordat ik het hokje verlaten had! Zo gezegd, zo gedaan. Leuke mensen. Vanaf de grens was het nog eens zo'n drie uur rijden naar Siem Reap. Drie uur over een rechte weg. Ik heb nog nooit zo lang op zo'n saaie lange weg gereden dan vanmiddag. Holy Lord. Toen we dan EINDELIJK bij het hotel aankwamen was dit een heerlijke opsteker. Gewoon een luxehotel, een enorme kamer en eigenlijk is alles hier gewoon leuk. In Siem Reap hangt echt de meest relaxte sfeer ooit. Alles gaat hier duidelijk een tandje trager dan in Bangkok en dat bevalt me wel. Iedereen lijkt ook gelukkig hier en daar ga je als mens heel goed op, kan ik je zeggen.
Ons avondmaal van vanavond zou bij een soort familie thuis zijn hadden we gelezen. We hadden honger dus alles was prima. We werden door onze CEO op een tuktuk gezet en we begonnen te rijden. We kwamen aan bij een soort weeshuis en daar kregen we een tour over wat ze allemaal doen enz. Dit was echt een superbijzondere ervaring. Op het moment dat we over de drempel van het complex stapte kwamen er allerlei kleine kinderen aangerend die aan ons begonnen te hangen, te trekken, op ons wilden klimmen en ons mee wilden zeulen. Ik heb me van binnen geloof ik nog nooit zo warm gevoeld. Nadat we de tour hadden voltooid werden we naar een ander deel gebracht, een nieuwer complex van dezelfde organisatie. Ron, een Australiër, runt de boel daar. Het is een school waar ze kinderen onder andere Engels leren en er is een Free Medical Health Center, wat echt een schot in de roos is want in Cambodja is de medische zorg én slecht én duur. Opeens kregen we te horen dat we in groepen van drie gesplitst zouden worden en dat we in een klaslokaal het laatste kwartier van de les mee zouden doen. Niets was minder waar. Ik ging samen met twee andere reisgenoten een lokaaltje binnen en we werden door zingende kinderen begroet met de vraag: 'Hellooo Teacher, how are you today?' Waarop wij moesten antwoorden: 'Yeah we're fine, thank you!' Vervolgens vertelde de lerares ons dat we naast de kinderen op de banken mochten gaan zitten. Ik kon gewoon niet geloven dat we dit echt aan het doen waren. Ik zat naast een jongetje, hij heette iets van Sanjan. Hij was veertien en sprak wonderbaarlijk goed Engels ook al was hij daar zelf nog niet helemaal van overtuigd. Hij, en de meisjes achter mij, vroegen echt alles aan mij. Hoeveel talen ik sprak, of ik broers of zussen had, hoe oud ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik ging blijven, wat voor weer het in Nederland was en nog veel meer. En alles in goed geformuleerde Engelstalige zinnen. Het begon een beetje te haperen toen ik ze uit moest leggen wat sneeuw is. Dat konden ze niet snappen maar dat begrijp ik natuurlijk wel hahaha. Toen de bel ging waren de kinderen uit en ging iedereen zijn weg. Wij kregen nog een maaltijd in het restaurant van deze organisatie. Deze maaltijd was, net als het hele avontuur, briljant! Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten. De organisatie heet 'New Hope Cambodia' (ja, ik ga nu even reclame maken maar deze mensen verdienen het echt, want het is echt zo'n mooi initiatief, ik ben echt helemaal verkocht!) en hun site is www.newhopecambodia.com. Neem gewoon heel even de tijd om een kijkje te nemen! Dankjewel!
Na de maaltijd zijn we allemaal afgedropen naar het hotel want morgenochtend vroeg (vroeg als in 5 uur 's ochtends.. Ik klaag dus nooit meer over 7 uur 's ochtends) gaan we naar Ankor Wat om de Sunrise te zien! En dan terug naar het hotel om te ontbijten en dan weer terug naar Ankor Wat om nog een deel van het complex te zien. So excited! Ik ga nu dus maar snel naar bed en ik hou jullie op de hoogte!

Jaja, 7 uur 's ochtends, BRIGHT AND SHINY

 Na een uurtje of twee rijden hadden we een stop en moesten we de visum-aanvraagformulieren invullen

Bij de border, tassen uit de mini-van en op de duwtrolley

 Weer een visumpie erbij!

 Te voet lopen naar de grensovergang met onze CEO Nuddy

 The border's coming..

Yes we made it! Kingdom of Cambodia, toch wel een beetje een stoer gevoel!

 Tassen weer in de volgende bus, via het raam.

 En mijn talismannetje is nooit ver weg, love you zussie

Dit beeld, hier moesten we ongeveer drie uur naar staren.Ik dacht op een gegeven moment, dit lijkt meer op Afrika dan Azië..

 Eindelijk gearriveerd op de plaats van bestemming en ongeveer direct in de tuktuk, hatsee op naar het weeshuis!

 Die kinderen, ik moet gewoon weer lachen als ik eraan terug denk. Ik wil eigenlijk gewoon terug gaan en de hele dag met die kinderen spelen. Zulke lieve persoontjes, aaaaah.

 We konden de kinderen natuurlijk niet achterlaten zonder groepsfoto! One, Two, Three, SMILEEEE!