Triple H - Hoi An, Hue and Halong Bay

Vanuit Nha Trang vertrokken we met een nachttrein naar Hoi An. Ik als volleerd backpacker had met natuurlijk weer uitstekend ingelezen in de volgende bestemming dus ik had werkelijk waar geen flauw idee waar we heen gingen. Eenmaal daar kwam ik erachter dat Hoi An echt het mekka is voor kleermakers. En los van dat is het ook nog eens een heel lief, klein, schattig stadje. We bleven twee nachten in Hoi An. Er waren niet zoveel opties om dingen te doen in Hoi An. De dag van aankomst waren we allemaal nogal gebroken door de nachttrein (ditmaal was de nachttrein goor en krakkemikkig dus we waren blij toen we eruit mochten) dus hebben we niet heel veel meer gedaan dan bij het zwembad gelegen. Het hotel was echt belachelijk goed. Enorm ontbijt buffet, monsterlijk goede bedden, grote kamers, zwembad, net een resort. De tweede dag had de ene helft van de groep een beer van een kater en de andere helft was al om acht uur ’s ochtends vertrokken om te gaan koken. Ik had geen van beide dus ik besloot om een fiets te huren en een beetje rond te crossen  en om naar het postkantoor te gaan om wat overbodige spullen naar huis te sturen. Een fiets huren kost hier 1 dollar voor een hele dag. Dat is dus minder dan een euro. Fietsen in Vietnam is even wennen want ze kennen hier niet de normale verkeersregels. Ik twijfel eigenlijk of er sowieso wel regels zijn. Ik had het trucje gelukkig snel door en ik heb lekker rondgereden door het pittoreske stadje. Na lunch was de katergroep ook in het daglicht verschenen en we besloten om naar het strand te gaan. ’s Avonds nog een potje Phase Ten gespeeld, beste spel ooit. De volgende dag vertrokken we alweer vroeg, op weg naar Hue.

Hue was een ander verhaal. We waren sowieso niet heel blij dat we Hoi An alweer zo snel moesten verlaten, maar om Hoi An te moeten verruilen voor Hue was echt helemaal een grote faal. Hue was groot, saai, grijs en druk. Er waren vast mooie dingen om te zien, wij hebben ze niet gevonden. Er was nog een andere bijkomstigheid die ervoor zorgde dat het wat minder aangenaam was. We reizen richting het noorden en daarmee daalt de temperatuur dus aanzienlijk. In Hue regende het en was het zo’n 24 graden. We kwamen uit 35 dus dat was nogal een schok. Onze CEO had wel gezegd dat het was frisser zou zijn, maar wij als Europeanen keken daar eigenlijk nogal naar uit want die hitte is ook niet altijd chill. Blijkbaar waren we al meer gewend aan de hitte dan we dachten want 24 graden is gewoon verschrikkelijk koud. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik in Hoi An mijn jacket naar huis heb gestuurd. Domste beslissing óoit. We waren eigenlijk maar een halve dag in Hue. De dag van aankomst was al half om en de volgende dag zouden we in de middag vertrekken. Aangezien er niet echt iets interessants te doen was de tweede halve dag besloten we dat we die dag het beste konden aanpakken met een enorme kater! Zelfs die kater was niet te vinden in Hue. In de club waar we uiteindelijk eindigden waren 25 mensen. Waarvan 10 werknemers en 15 Aziaten. Wij stonden daar met z’n vijfen natuurlijk kostelijk uit ons dak te gaan wat voor vermaak onder de Aziaten zorgden. Iedereen stond foto’s te maken en naar ons te kijken. Maarjaaaa, we hadden we l een goede tijd. Toen was de club opeens leeg. Om half twee. In Vietnam sluiten ze al om half twee. Wij waren nog lang niet moe en wilden echt nog niet terug naar het hotel maar er was gewoon niks meer te doen. Uit protest zijn we maar een uur buiten op een stoepje blijven zitten. Gewoon omdat het kan. De volgende nachttrein van Hue naar Hanoi vertrok al om 15.00 ’s middags en duurde zo’n 13 uur. Dit was gelukkig een betere trein, we kregen zelfs gratis noodles, tandenborstel en water! Om vier uur ’s nachts waren we in Hanoi en direct reisden we verder in een bus naar Halong Bay waar we rond een uur of zeven aankwamen. Daar stond gelukkig ontbijt klaar en we konden om half negen al onze kamers in. Snel nog even slapen en douchen en om kwart voor twaalf stonden we allemaal weer fris en fruitig klaar om naar onze private junk te gaan voor een dagje op het water in Halong Bay. Fris en fruitig en koud ja. Want het is hier fucking 17 graden. Ik heb serieus twee paar sokken aan, lange broek met legging eronder, hemd, tshirt, trui, sjaal en nog steeds heb ik het koud. En het is gewoon sneu om te bedenken dat mijn jasje het land waarschijnlijk nog niet eens uit is?! Leermomentje Hannah, leermomentje. Desalniettemin gingen we dus op weg naar onze boot. We kregen een lunch op de boot en we bezochten een grot. De grot was nep. Althans. Hij was ooit vast echt, maar nu was het net een kermisattractie, met lichtjes en een geplamuurd plafond.. In de grot werd ik blijkbaar ook weer als attractie beschouwd want opeens werd ik aan m’n arm getrokken door een groep chinese pubers. Ze vroegen iets van ‘photo photo’ dus ik dacht dat ze op de foto wilden en of ik die foto even wilde maken. Tuurlijk! Laat het nou weer net zo zijn dat ze met MIJ op de foto wilden. Stond ik daar met een groep chinezen die met mij op de foto wilden. Ik ben eigenlijk nog steeds verbijsterd. Ik zwerf nu dus vast ergens rond op een chinese facebookpagina met wonderbaarlijk onderschrift. NA de grot gingen we terug op de boot en toen kwam het leukste! We mochten kayakken! Kayakken door Halong Bay. Ik en Kassey zaten samen in een kayak en we konden alleen maar denken: mensen hebben dit op hun bucketlist staan, en wij doen dit gewoon. We zitten gewoon te kayakken in een van de mooiste plekken van de wereld. Best tof. We mochten gaan en staan waar we wilden, we konden grotten, lagunes bezoeken, door het drijfende visserdorpjes peddelen en nog meer. Een uur was eigenlijk echt te kort. Hoewel het niet zonnig was, was het toch echt oogverblindend mooi. Halong Bay is echt mijn favoriete plek tot nu toe. Het is wel zo dat de stad Halong eigenlijk echt niks is, dus na terugkomst in het hotel konden we niet veel meer doen dan verveeld met z’n allen op de gang zitten en zelfverdedingsmoves leren van Kassey. Kassey is een Mountie in Canada. Je weet wel, zo’n agent die in de bergen werkt. En we zijn dol op haar. Erin was graag de volunteer op wie alle moves werden gedemonstreerd en toen we klaar waren met zelfverdediging was kickbox aan de beurt. Zo kwamen we onze tijd wel door en als klap op de vuurpijl kwam Mister Bean op TV dus konden we nog wat harder lachen dan dat we al deden!

Nu zitten we weer in de bus terug naar Hanoi waar we anderhalve dag verblijven. Daarna gaan we naar Laos. Vietnam is met het land wel zeg. Pfoe, mooi maar vermoeiend. Ik heb het nu trouwens wel gewoon warm. Het is nog steeds koud, maar je went eraan en nu doet het me gewoon denken aan Nederland. In Laos is het op sommige plekken weer 37 graden dus dat wordt weer schakelen. Maar eerst nog Hanoi. We kunnen daar een gevangenis bezoeken! En het lichaam van Ho Chi Minh, daar ben ik wel erg benieuwd naar. Over en uit voor nu, ik zal snel weer schrijven. Foto’s uploaden is gewoon onmogelijk in Vietnam dus ik hoop dat Laos mee gaat werken. Ik hou jullie op de hoogte!

Happy Birthday

Gefeliciteerd mams! Deze is voor jou! Love you and greetings vanuit Halong Bay, Vietnam.

Nha Trang

De nachttrein waarmee we vanuit Saigon naar Nha Trang reisden kwam om 5 uur ’s ochtends aan. Hop in het busje, op naar het hotel. De kamers waren nog niet beschikbaar omdat check-in hier altijd pas rond een uur of twaalf is en we waren al om zes uur bij het hotel. We kregen twee kamers, voor 11 mensen. Een beetje proppen geblazen maar iedereen kon douchen en slapen! Voor Nha Trang hadden we niet echt hele bijzondere optional tours.  Nha Trang ligt aan zee dus wij waren vooral erg voor een dagje strand. Nadat we allemaal weer een beetje wakker waren en fatsoenlijk ontbeten hadden begonnen we te bedenken wat we konden doen. De strand-optie viel letterlijk in het water want het was weer eens eersteklas pisweer. Wij komen weer eens bij zee hoor. In Cambodja was het precies hetzelfde verhaal! Maar het mocht de pret niet drukken want wat doe je als het regent?! JUISTEM: MODDERBAD!! In Nha Trang hebben ze modderbaden. Hop met z’n allen in de taxi, op naar het modderbad! Ondertussen begon het ook al redelijk op te klaren dus het kon alleen maar beter worden. Elf twintigjarige pubers kunnen zich natuurlijk uitstekend gedragen in een modderbad. Ik denk dat ze blij waren toen we eruit gingen.. Het was niet alleen een modderbad maar meer een soort moddercomplex. Eerst ‘moesten’ we in het modderbad, zeer vervelend natuurlijk. Vervolgens moesten we in een Hot Mineral Bath. Dat water was stikheet dus dat hielden we maar 5 minuten vol. En vervolgens mochten we onbeperkt zwemmen in de drie zwembaden die ze daar hadden. Het was echt een ontzettend leuke dag en ik voel me als herboren na die modder.

De volgende dag hadden we nog een hele dag in Nha Trang. Jonas had ergens gelezen over een zogenaamd Monkey Island waar je met een tour naar toe kon gaan. Het weer was uitstekend dus het was wederom kiezen tussen strand of Monkey Island Tour. Je kon ook zwemmen tijdens de tour en aapjes kijken is altijd leuk dus hij wist 6 mensen zo ver te krijgen om mee te gaan naar het Monkey Island avontuur. We werden ’s ochtendsvroeg opgepikt door een bus en al direct hadden we door; dit is een échte tour. Zo’n tour met allemaal luidruchtige Chinezen en dikke Russen. En het beste gedeelte moest nog komen: we kregen een pet die verplicht op moest blijven aangezien het ons ‘ticket’ was voor de eilanden waar we heen gingen. Dit ging me een dagje worden.. Na een minuut of twintig in de bus met russiche liedjes en Chinees geblehr konden we er de lol wel van in zien en we besloten dan ook maar om gewoon dom mee te doen. Met een boot gingen we richting het eerste eiland waar we emu’s en herten konden voeren. Erg interessant.. Snel terug naar de boot en op naar het volgende eiland. Deze toch duurde bijna een half uur dus de tourguide had een spelletjes bedacht. Hij ging zingen en er  ging een pet rond. Als de pet bij jou was op het moment dat hij stopte met zingen, moest jij naar voren gaan en een liedje zingen. Wij namen dit natuurlijk niet heel serieus maar toen de eerste Chinees naar voren moest komen om een liedje te zingen werden wij doodsbang. Dit kon ons dus ook overkomen en dat ging mooi niet gebeuren. Ik denk niet dat ze ooit zulke fanatieke spelers gehad hebben. Wij deden er alles aan om niet met ‘de pet’ in aanraking te komen. Helaas wist één van ons er niet aan te ontkomen en Kassey mocht dus mooi naar voren om een liedje te zingen! We hebben het maar even gefilmd voor het thuisfront, altijd leuk hehe. Het tweede eiland had een strand, dierenshows, een olifant en onze gratis lunch. We waren al een beetje bang voor de dierenshows, dat dat van die verschrikkelijk zielige diertjes zouden zijn die op fietsjes trucjes doen. We hoopten dat het iets anders zou zijn maar helaas was het inderdaad ontzettend zielig om te zien. Een berenshow met twee beren die op hun achterpoten liepen met rokjes aan. We zijn eerder weggegaan tot plezier van de russen want die konden onze zitplaatsen innemen. Al die toeristen zaten te lachen en foto’s te maken van die diertjes terwijl het gewoon echt super zielig was. Wij besloten het maar bij zwemmen te houden. Dit beviel een stúk beter! Het was ontzettend mooi weer en dat kan met mijn huidje maar één ding betekenen. Jaja, ik ben weer een getransformeerd naar kreeft. En met mij alle 6 andere ook. Wat een saamhorigheid haha allemaal rood, zielig en pijnlijk. Lang leve de aloë vera. De gratis lunch bestond uit rijst met kip en vis en struisvogel en groentes en een fles wijn. Ik en Erin waagden ons maar eens aan de struisvogel. Wel een beetje cruel dat je ze eerst voert en vervolgens met plezier verorberd tijdens lunch, haha daar moet je maar gewoon niet overna denken. De struisvogel beviel ons uitstekend! Op een gegeven moment komt er een chinees richting onze tafel met de vraag of hij onze nog onaangetaste fles wijn mocht hebben. Dat vonden wij geen punt dus gaven wij die met plezier aan hem. What could possibly go wrong?! Haha nou daar gingen we achterkomen! We gingen terug op de boot om koers te zetten naar het befaamde Monkey Island, met 1200 loslopende apen. Weer een tocht van een half uurtje en met een heleboel russiche liedjes. De tourguide deed z’n verhaaltje en opeens is daar die chinese man, met twee glazen en een fles wijn in z’n hand. Die fles zag er bekend uit.. Hij had besloten maar een te toasten met de tourguide en atte vervolgens zijn glas in een keer. Dit gebeurde nog twee keer.. Vervolgens wilde hij graag een foto van hem met de scenery op de achtergrond. Hij ging tegen de relling staan en zijn vriendin maakte netjes een foto. Niks aan de hand. Hij liep terug naar achteren maar besloot dat hij nog een foto wilde. Ditmaal van hem óp de reling. Duidelijk aangeschoten begon hij op de reling te klimmen en hij zette zichzelf vast met z’n benen. Wij zagen dit natuurlijk alweer helemaal fout gaan. Erin kwam toen met de slimme opmerking dat wij hem die fles wijn hadden gegeven en dat het dus eigenlijk onze fout was als hij in het water zou donderen en zou verzuipen.. Oeps.. Gelukkig ging het ditmaal op de reling ook goed en hij liep weer terug naar zijn plaats. Totdat hij wéer naar voren kwam: ‘HELL YEAH BABYYYYY’ – hij ging op de reling liggen en wij waren ervan overtuigd dat dit ging falen. Het kan niet altijd goed blijven gaan. Ik geloof dat onze gebeden zijn verhoord want hij is niet in het water gevallen en is niet verzopen maar het waren een paar spannende minuten.. Hadden we toch bijna een chinees vermoord met onze goede daad.

Op Monkey Island begonnen we meteen met het zoeken naar aapjes. Dat was toch waar we voor gekomen waren. Aapjes kijken. Na een kwartierje hadden we ze gevonden, aaaah lieeeeef, zoooo schattiggg. Die beesten zijn manne-agressief. Ik, Courtney en Erin konden alleen maar gillen en naast elkaar staan en kijken hoe de jongens heldhaftig foto’s zaten te maken. Wij waren alleen maar bang te worden gebeten. Rabiës is de enige inenting die ik niet gehad heb voor Azië en het enige wat ik in mijn hoofd hoorde was:’ nee rabiës hoef je niet te krijgen als je maar zorgt dat je niet gebeten wordt door bijvoorbeeld een aap of een hond’. En hier waren we dan, op een eiland, met 1200 apen, die uit waren op alles wat eetbaar is en glimt. Het werd nog leuker toen we ze gingen voeren. Het was een aparte ervaring en het eiland was ontzettend mooi maar ik ben nog nooit zo blij geweest weer op die boot te zitten. Zonder apen. Ook al was het toch best wel leuk. Die beesten kijken gewoon naar je met dat gezicht dat teveel op een mens lijkt en je weet gewoon dat ze denken: ‘ik ben slimmer, ik ga je pakken’. We hebben het overleefd! Terug op de boot, terug naar het vaste land.

In het hotel konden we ons nog even opfrissen en wat snacks kopen voor in de nachttrein die we diezelfde avond zouden nemen richting Hoi An. De groep is op dit moment echt ontzettend leuk en we hebben echt een geweldige tijd met z’n allen. Het enige nadeel van backpacken is dat je altijd je eigen tas moet zeulen. Dat is geen punt verder, maar wel als je schouders de kleur van een tomaat hebben en je backpack 13 kilo weegt. Alles schuurt en prikt en brand. Ik heb de volgende dag in Hoi An maar meteen andere zonnebrand gekocht. Ondertussen is het wel al bijna weer helemaal bijgetrokken, lekker bruin! Nha Trang was echt een ontzettend leuk stadje en we vonden het allemaal erg jammer dat we er eigenlijk zo snel alweer weg moesten.. Maarja we zijn op avontuuuuur! Ik hou jullie op de hoogte!

Chau Doc, Saigon, CuChi-tunnels

We zijn in Vietnam! De grensovergang van Cambodja naar Vietnam een van de kleinste grensovergangen die ik ook heb gezien. Met een busje werden we naar de grens gereden. Daar aangekomen moesten we uitstappen en met onze backpack naar het Immigratieofficier-huisje lopen. Daar kregen we een stempel. We hadden Cambodja op dat moment verlaten. Vervolgens moesten we 200 meter door niemandsland lopen om vervolgens aan te kloppen bij de Vietnamese Immigratiedienst. In Cambodja spraken ze gewoon nog Engels maar 200 meter verderop in Vietnam bereik je er helemaal niks mee. Alsof ze er nog nooit van gehoord hebben. We moesten daar een kwartiertje wachten totdat alle visa goedgekeurd waren en vervolgens stapten we in onze Vietnamese private-bus om naar Chau Doc af te reizen. Chau Doc was verder niet heel interessant. Het was meer een tussenstop tussen Cambodja en Saigon, dat is bijna niet te doen in één dag. Eenmaal aangekomen in Chau Doc konden we een beetje rondlopen in het stadje. Erg groot was het niet maar het was onze eerste Vietnam ervaring en dat is toch wel even wennen. De mensen hier kennen de woorden 'personal space' niet. Ze zitten aan je, staan lekker dichtbij en willen je met alles helpen. Dat is als je betaalt natuurlijk, dat melden ze alleen meestal pas achteraf. Alles is 'one dolla' 'one dolla'.
In Chau Doc moest ik ook mijn geld omwisselen naar Vietnamese Dong. En toen gebeurde er iets leuks. Voor het eerst in mijn leven kon ik, jaja, een MILJOEN pinnen. 20.000 Dong staat gelijk aan 1 dollar. Dus ik liep opeens met een miljoen op zak, wat een ervaring! Om vijf uur werden we opgepikt bij het hotel door tien motorbikes want we gingen naar de sunset kijken op de enige berg in de omgeving. Achterop zo'n motorbike is wel even wennen, ze rijden hier echt als gekken maar mijn driver zei 'you o.k. - i good driver - you save - hold on to me. Dat hoefde hij geen tweede keer te zeggen want ik was niet van plan om los te laten.. Ik voelde me wel extra veilig omdat ik een hele mooie helm op had (zie foto's). De volgende ochtend vertrokken we weer vroeg met onze bus, op weg naar Saigon.

Saigon is een verhaal apart. Er leven ongeveer 9 miljoen mensen in Saigon en er zijn ongever 4,5 miljoen motorbikes. Dat is een héleboel. Oversteken is echt net russisch roulette maar als je het eenmaal doorhebt is het echt ontzettend leuk! En hoewel het een enorme chaos lijkt met als die motorbikes overal en al het getoeter en gecross, het is eigenlijk hartstikke logisch en simpel! Ik denk serieus dat er een soort systeem in zit want ik heb het geen een keer fout zien gaan. De volgende dag stonden de Cu Chi-tunnels op het programma. Zo'n twee uur buiten Saigon ligt het complex waar de tunnels zich bevinden. Ik kon in Nederland al niet wachten om de tunnels te zien dus ik was natuurlijk niet te houden dat we ze nu echt gingen bewonderen. Mijn halve geschiedenis-eindexamen ging over de Vietnamoorlog en ik vond het een erg interessant onderwerp. Dat ik nu dus echt rondloop waar het zich heeft afgespeeld maakt het allemaal extra speciaal. En de tunnels waren alles wat ik ervan verwachtte. Eerst liepen we gewoon een beetje rond met onze gids die hier en daar wat dingen vertelde over hoe de mensen leefden en kookten boven en onder de grond. Vervolgens kwamen we bij de boobytraps die de Vietcong maakte om de Amerikanen uit te schakelen. Zeer inventief maar ook zeer agressief. Iedere boobytrap had wel iets van ijzeren speerpunten of prikkeldraad. Als je in een boobytrap terecht kwam was er geen redden meer aan. Dat is zeker.
Toen kwamen we bij het punt waar ik het meeste naar uit keek! We mochten in de tunnels!! Één tunnel was opengesteld voor publiek. Ze hadden de tunnel wel al twee keer verbreed in verband met de toeristen maar nog steeds was het kruipengeblazen. Ongeloofelijk hoe mensen daar in hebben kunnen leven maar tegelijkertijd kan ik het helemaal begrijpen. Ik word gewoon nog steeds blij als ik bedenk dat ik er echt in heb gezeten, op dezelfde plek waar mensen probeerden te overleven tijdens een oorlog. Ongelofelijk! Ik was ook blij om te merken dat mijn kennis nog niet helemaal het raam uit was en dat ik daadwerkelijk begreep waar de gids het over had (in tegenstelling tot de rest van de groep..). Op het eind kregen we nog een 'leerzame film' te zien over de Vietcong maar eigenlijk was dit gewoon een grote propaganda film tegen de Amerikanen.. Haha het had ook niet anders gekund. We gingen na een paar uur terug naar het hotel om onze backpacks weer in te pakken en om ons voor te bereiden op onze eerste nacht in een sleepertrain. De sleepertrain was een succes, het is gewoon echt ontzettend leuk! De sleepertrain bracht ons naar Nha Trang, een stad aan de zee. Daar vertel ik in de volgende post wel iets over. Nu ga ik een fiets huren en rondfietsen in Hoi An. Ik hou jullie op de hoogte!

Ik kan even geen foto's uploaden want internet in Vietnam doet weer eens moeilijk :(  Ongeveer iedere site is gecensureerd enzo, maar zo snel als dat het weer mogelijk is om up te loaden zal ik jullie overladen met mooie plaatjes!

Ream National Park

De optionele tour van vandaag was..... Snorkelen, een kookcursus of een tocht door het Ream National Park. Zoals de titel al doet vermoeden koos ik voor het natuurpark. Waarom? Nou daarom. Nee grap, ik zal mezelf nader verklaren. Het regent hier al twee dagen constant dus snorkelen ging 'm duidelijk niet worden en koken is nou ook niet echt mijn ding. Ik besloot samen met twee jongens en een oudere man uit mijn groep om ons dan maar in de wilde jungle te wagen. Met gevaar voor eigen leven natuurlijk. Na een nacht waarin echt alles ongeveer verzopen is stonden we dan om 8 uur 's ochtends (lord wat een tijden, ik dacht dat ik op vakantie was?!) te popelen om te worden opgehaald door het busje. We kregen een ontbijt aan het strand, een semi-frans stokbroodje met jam, en daarna vertrokken we naar het park. Het begin van de tour was een boottocht door de mangroves. Dit was echt zo ontzettend mooi en rustig en kalm en ik werd er gewoon helemaal zen van.  Op een enkele hartklopping na dan want als iemand bewoog kapzeisde het bootje voor mijn gevoel ongeveer dus heel relaxed zat ik er nou ook weer niet. Maar Jonas en Ingur zaten er heel rustig bij dus dat ging wel goed komen. Halverwege legden we even aan en moesten we over een smal houten vlondertje naar een soort toren lopen waar we 'vogels konden spotten'. Ik heb compleet geen hoogtevrees dus ik begon braaf aan de klimtocht omhoog. Tot ik merkte dat die toren gewoon stond te bewegen. Ik stond net zo snel weer beneden. Hoppa terug in het bootje dat nu toch al wat veiliger begon aan te voelen. We waren toch al een goed half uur onderweg en nog steeds niet gezonken, niet gekapseisd en ook de motor deed het nog. Na nog ongeveer drie kwartier varen kwamen bij een soort eilandje aan, dat net aan de monding van de zee lag. Hier moesten we er uit en we zouden verder gaan lopen, ongeveer een half uurtje door de jungle! Voordat we gingen lopen was er nog een mogelijkheid om even naar het toilet te gaan. Voor mij natuurlijk een welkom iets want ik drink nu echt zoveel dat ik gewoon telkens moet plassen. Ik snap ook echt niet hoe het zo snel door je lichaam kan gaan, maarja daar zal wel een systeem voor zijn ofzo?! Aangekomen bij het toilethok (ze waren er trots op: yes, we have toilet, look over there!) had ik eerder de neiging om naast het hok te plassen dan om mezelf in het hok te wagen. Met al die omstanders besloot ik toch maar het hok ín te gaan maar dit was een beproeving eersteklas, how we all just LOVE nature. Okee, so far so good. Het lopen door de jungle was verder niet zo bijzonder. Gewoon veel groen, rode modder en een enorme weg aangelegd door de Chinezen. In Cambodja kun je dus wel gewoon een resort midden in een beschermd natuurgebied hebben. Daar is helemaal niks geks aan, vinden zij dan. Bij ieder plantje stopte onze gids: look this is a .., they use it for .. - it's really good stuff, works really well. Dat deed hij dus ongeveer dertig keer want hier kun je dus alle planten voor wel iets gebruiken. Ze hebben ook waterbuffels hier! Super leuke beesten! Als ik later een grote tuin met water heb neem ik er ook eentje, dat weet ik zeker. Vervolgens riep de gids, die voorop liep, 'look up, look up, SQUIRREL'. Er gingen twee gedachten door mij heen. Ten eerste dacht ik; gast, ik ga hier echt niet omhoog kijken want dan breek ik nog mijn nek door al die wortels hier op de grond, hoe mooi het ook mag zien. Ten tweede dacht ik; eekhoorns hebben we in Nederland ook. Wat ook gewoon zo is, maar hier is dat dan weer speciaal. Uiteindelijk kwamen we bij een strand waar we lunch gingen houden en een beetje konden chillen. Lunch was speciaal: BARRACUDA! Hop, zo van de bbq op je bord. En serieus, het was echt ontzettend lekker! Na de lunch mochten we weer chillen op het strand. Je raad het vast al. Ik ben momenteel zo rood als een tomaat, lang leven mijn huidje! Op de terugweg gingen we nog langs een 'beautiful big waterfall', ze waren alleen vergeten te vermelden dat het dry season is dus dat er geen ruk aan water stroomt waardoor dit 'donderende gevaarte' gewoon een poedeltje was. Terug bij het hotel was ik toch weer erg blij dat ik dit allemaal heb meegemaakt vandaag. Het was me weer een waar genoegen om te zien waar ik op dit moment zit en af en toe kreeg ik weer een flinke reality-check. Ja Bansie, je zit echt in Cambodja. Wow.
Op dit moment zitten we een beetje rustig te doen in de bar van het hotel, lekker op tijd naar bed en morgen ochtend om 8 uur op naar Vietnam! Ik hou jullie op de hoogte!

De opstapplek voor de boot

Mijn reisgezelschapje van de dag, Jonas, Ingur en Rosario

Draai je hoofd maar even, ik was te lui

 De tourguide 

 Jup ik ben er echt, ik ben in Cambodja

Gück mal jah, barracuda!

Still with me today, Olli is naar het strand geweest

De indrukwekkende waterval:

Spannend momentje

We zijn ondertussen een aantal dagen verder. Een aantal van jullie wisten het waarschijnlijk al maar er zijn er vast ook die nog van niks wisten. Ik werd dinsdagnacht opeens superberoerd. In de ochtend ben ik toen snel naar mijn CEO gegaan en heb haar verteld hoe ik me voelde. Zij besloot dat ze met mij om 8 uur 's ochtends naar de dokter ging. Daar zat ik dan. Bij de dokter. In Cambodja. Na wat korte vragen (gelukkig in het engels)  kwam de dokter tot de conclusie dat ik waarschijnlijk uitgedroogd was, en dat er waarschijnlijk een bacterie in mijn darmen zat. Ik kon meteen 2 uur blijven ter observatie en ik moest aan het infuus. Ik heb zelf nog nooit in het ziekenhuis gelegen en ik heb ook nog nooit een infuus gehad. Stel je dus even voor hoe ik daar zat toen die mensen mij gingen vertellen dat ik aan het infuus moest. Op dat moment vond ik Cambodja geen mooi land meer maar zag ik alleen maar derdewereldtaferelen voor me en was ik er van overtuigd dat ik hier niet zonder ziekte van weg zou lopen. Het viel gelukkig mee en na wat vocht en antibiotica via het infuus voelde ik me al ietsje beter en ik kon weer terug naar het hotel. Ze vragen wel echt voor alles geld. Het koste al 260 dollar, en als je dat geld terug wilt van je verzekering moet je een medical report kunnen overhandigen. Wij vragen dus om een medical report: 'oh that's gonna cost you another twenty dollars'. Heel fijn, gelukkig bestaat er zoiets als creditcard.. De groep zou die dag doorreizen naar Phnom Phen maar ik was nog te slecht om 7 uur in een bus te zitten. Ik bleef dus nog een nachtje in het hotel in Siam Reap en ben de volgende dag met een andere groep naar Phnom Phen gereisd waar ik weer kon aansluiten bij mijn eigen groep. Momenteel voel ik me al wel weer wat aan de beterende hand. Gewoon veel drinken en alle antibiotica slikken die ik van de dokter heb gekregen.  En ohja, ik mag ook geen koolzuurhoudende dranken, geen verse groenten, geen alcohol, geen pittige dingen en nog honderd andere dingen niet. Wat blijft er over? Nou witte rijst dus. En water. Ik moet er maar even mee leren leven de komende tijd!

We zijn gister doorgereisd vanuit Phnom Phen naar Sihanoekville. Ik heb door mijn ziekte helaas wel The Killingfields gemist, ik moet nog maar een keertje terugkomen in Cambodja om die te zien. Hier in Sihanoekville regende het wel echt keihard. Beetje jammer, nu we voor het eerst bij zee zijn. Gelukkig moeten we heel Vietnam nog door! Morgen vertrekken we naar Vietnam. Ik vind Cambodja bij de kust erg fijn vertoeven. Ik had hier nog wel wat langer willen zitten. Maar Vietnam, nieuw land, nieuwe kansen! We gaan het zien!

Kilo aan medicijnen en andere middeltjes

Angkor Wat

Vandaag hebben we de hele dag in Angkor Wat rondgebanjerd. Vanmorgen stonden we met z'n allen te gapen in de lobby om vijf uur 's ochtends omdat we zo graag de sunrise at Angkor Wat wilden zien. Dit was het achteraf gezien duidelijk waard maar op dat moment dachten we daar heel anders over. We reden met het geairconditionende busje naar Angkor Wat en daar hebben we gewacht tot om kwart voor zeven de echte sunrise begon. Om het even uit te drukken: het was echt waanzinnig mooi. Zeer blij dat we gegaan zijn. Ook al waren er nog ongeveer duizend andere mensen, je had toch echt een soort saamhorigheidsgevoel. Het voelde superrustig aan en het was ook gewoon hartstikke rustgevend. Het enige wat wat minder rust gaf was mijn knorrende maag want we hadden nog niet ontbeten.. Om half acht reden we terug naar het hotel om dan éindelijk te ontbijten. Om negen uur moesten we weer klaar staan in de lobby voor het dagprogramma van Angkor Wat. Zo gezegd, zo gedaan. Wij stonden weer klaar om te gaan en het busje reed weer voor. Op naar Angkor Wat deel twee. In verband met de lichtval deden we eerst drie andere tempels aan, voordat we naar de 'hoofdtempel' gingen. Het was echt zo ontzettend bijzonder. Je weet natuurlijk wel hoe het eruit ziet en wat er allemaal te zien is, maar als je het dan écht ziet is het nog steeds niet te geloven. Plus dat wij een bijkomend voordeel hadden van een engelssprekende tourguide met een strak gevoel voor humor. Dus het had nog een culturele ondertoon ook! Ik heb echt zo verschrikkelijk veel foto's genomen dat ik denk dat mijn camera gewoon niet meer wilde. Je wilt echt alles vastleggen. Alles is fotogeniek en alles is mooi. De kleuren, de vormen, de mensen.

Bij het afdalen vanuit een van de tempels overkwam mij toch iets vreemds. Een indonesisch vrouwtje in non-kledij zat al de hele tijd een beetje naar me te staren en ik vond het maar een gek. Dus ik doe wat iedereen zou doen; lief lachen, altijd goed. Waarop zij opstond, naar mij toe liep en aan me begonnen te trekken en mijn armen begon te aaien. Ze had blijkbaar nog nooit zo'n wit persoon gezien.. Ik kon wel door de grond zakken, maar mijn groep kon alleen maar keihard lachen. Ik kan er nu ook de lol wel van inzien hahaha.

Ik begin echt steeds meer van Cambodja te houden. Na de tour was er nog de optie om naar het TonleSap-meer te gaan maar ik heb die maar even geskipt. Ik wilde alleen maar douchen en op een koele kamer zitten. Wat ik nu dus doe, hehe. Morgen vertrekken we uit Siam Reap, op naar Phnom Phen! I'll keep you posted!

Lekker vroeg!

En wachten maar, tot de zon dan eindelijk op komt!

Yeaaaah buddy, it's coming!

 (meer foto's volgen!)

Cambodja

Cam-fucking-bodja, wat een verschil met Thailand. Ik kan het gewoon nog steeds amper geloven. Rond een uurjte of twaalf vanochtend kwamen we aan bij de befaamde 'border' bij Poipet. Hier gingen we de bordercrossing doen naar Cambodja. Het eerste verschil was al merkbaar bij het uitstappen uit de geairconditionde mini-van, je viel bijna dood neer bij een temperatuur van 37 graden. Het was wel even wennen na Bangkok en na vier uur in een gekoelde auto. Vervolgens kregen we onze paspoorten terug van het mannetje dat ze eerder op de route had ingenomen zodat er een visum ingeplakt kon worden. Ik begin al aardig trots te worden op mijn paspoortje, met al die stempeltjes en stickers. Onze bagage werd op een soort uitvergrote duwtrolley gesmeten, letterlijk gesmeten. Ik ben blij dat er ongeveer alleen maar niet hele breekbare spullen in mijn rugzak zitten want die waren duidelijk gesneuveld vandaag, daar ben ik van overtuigd. Hoe dan ook, ik hoefde mijn rugzak gelukkig niet zelf over de grensovergang te slepen met 37 graden. Meevallerrrr! Vervolgens moesten we in de rij gaan staan om Thailand uit te gaan en een soort niemandsland te betreden. Dat wachten duurde natuurlijk weer immens lang, logisch want het wordt natuurlijk allemaal handmatig gedaan en gecheckt! Toen we Thailand dus uit waren kwamen we terecht in een soort walhalla voor verslavingen. Gokverslavingen, rookverslavingen en drankverslavingen konden hun lol niet op in dit kleine stukje niemandsland. 7 casino's en een belachelijk lage prijs voor sigaretten etc. Komt denk ik doordat niemand daar natuurlijk echt de baas is, want het is van niemand. Hoe dan ook. We gingen verder. We betraden de Cambodiaanse grens! Opnieuw moesten we iets van drie kilo papierwerk invullen met dezelfde gegevens. Ik kan mijn paspoortnummer ondertussen dromen. Ook moesten we onze vingers allemaal laten scannen en beloven een bepaald papiertje niet kwijt te raken. Ik zei tegen die vent dat ie er maar een nietje doorheen moest jassen want anders was het natuurlijk alweer weg voordat ik het hokje verlaten had! Zo gezegd, zo gedaan. Leuke mensen. Vanaf de grens was het nog eens zo'n drie uur rijden naar Siem Reap. Drie uur over een rechte weg. Ik heb nog nooit zo lang op zo'n saaie lange weg gereden dan vanmiddag. Holy Lord. Toen we dan EINDELIJK bij het hotel aankwamen was dit een heerlijke opsteker. Gewoon een luxehotel, een enorme kamer en eigenlijk is alles hier gewoon leuk. In Siem Reap hangt echt de meest relaxte sfeer ooit. Alles gaat hier duidelijk een tandje trager dan in Bangkok en dat bevalt me wel. Iedereen lijkt ook gelukkig hier en daar ga je als mens heel goed op, kan ik je zeggen.
Ons avondmaal van vanavond zou bij een soort familie thuis zijn hadden we gelezen. We hadden honger dus alles was prima. We werden door onze CEO op een tuktuk gezet en we begonnen te rijden. We kwamen aan bij een soort weeshuis en daar kregen we een tour over wat ze allemaal doen enz. Dit was echt een superbijzondere ervaring. Op het moment dat we over de drempel van het complex stapte kwamen er allerlei kleine kinderen aangerend die aan ons begonnen te hangen, te trekken, op ons wilden klimmen en ons mee wilden zeulen. Ik heb me van binnen geloof ik nog nooit zo warm gevoeld. Nadat we de tour hadden voltooid werden we naar een ander deel gebracht, een nieuwer complex van dezelfde organisatie. Ron, een Australiër, runt de boel daar. Het is een school waar ze kinderen onder andere Engels leren en er is een Free Medical Health Center, wat echt een schot in de roos is want in Cambodja is de medische zorg én slecht én duur. Opeens kregen we te horen dat we in groepen van drie gesplitst zouden worden en dat we in een klaslokaal het laatste kwartier van de les mee zouden doen. Niets was minder waar. Ik ging samen met twee andere reisgenoten een lokaaltje binnen en we werden door zingende kinderen begroet met de vraag: 'Hellooo Teacher, how are you today?' Waarop wij moesten antwoorden: 'Yeah we're fine, thank you!' Vervolgens vertelde de lerares ons dat we naast de kinderen op de banken mochten gaan zitten. Ik kon gewoon niet geloven dat we dit echt aan het doen waren. Ik zat naast een jongetje, hij heette iets van Sanjan. Hij was veertien en sprak wonderbaarlijk goed Engels ook al was hij daar zelf nog niet helemaal van overtuigd. Hij, en de meisjes achter mij, vroegen echt alles aan mij. Hoeveel talen ik sprak, of ik broers of zussen had, hoe oud ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik ging blijven, wat voor weer het in Nederland was en nog veel meer. En alles in goed geformuleerde Engelstalige zinnen. Het begon een beetje te haperen toen ik ze uit moest leggen wat sneeuw is. Dat konden ze niet snappen maar dat begrijp ik natuurlijk wel hahaha. Toen de bel ging waren de kinderen uit en ging iedereen zijn weg. Wij kregen nog een maaltijd in het restaurant van deze organisatie. Deze maaltijd was, net als het hele avontuur, briljant! Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten. De organisatie heet 'New Hope Cambodia' (ja, ik ga nu even reclame maken maar deze mensen verdienen het echt, want het is echt zo'n mooi initiatief, ik ben echt helemaal verkocht!) en hun site is www.newhopecambodia.com. Neem gewoon heel even de tijd om een kijkje te nemen! Dankjewel!
Na de maaltijd zijn we allemaal afgedropen naar het hotel want morgenochtend vroeg (vroeg als in 5 uur 's ochtends.. Ik klaag dus nooit meer over 7 uur 's ochtends) gaan we naar Ankor Wat om de Sunrise te zien! En dan terug naar het hotel om te ontbijten en dan weer terug naar Ankor Wat om nog een deel van het complex te zien. So excited! Ik ga nu dus maar snel naar bed en ik hou jullie op de hoogte!

Jaja, 7 uur 's ochtends, BRIGHT AND SHINY

 Na een uurtje of twee rijden hadden we een stop en moesten we de visum-aanvraagformulieren invullen

Bij de border, tassen uit de mini-van en op de duwtrolley

 Weer een visumpie erbij!

 Te voet lopen naar de grensovergang met onze CEO Nuddy

 The border's coming..

Yes we made it! Kingdom of Cambodia, toch wel een beetje een stoer gevoel!

 Tassen weer in de volgende bus, via het raam.

 En mijn talismannetje is nooit ver weg, love you zussie

Dit beeld, hier moesten we ongeveer drie uur naar staren.Ik dacht op een gegeven moment, dit lijkt meer op Afrika dan Azië..

 Eindelijk gearriveerd op de plaats van bestemming en ongeveer direct in de tuktuk, hatsee op naar het weeshuis!

 Die kinderen, ik moet gewoon weer lachen als ik eraan terug denk. Ik wil eigenlijk gewoon terug gaan en de hele dag met die kinderen spelen. Zulke lieve persoontjes, aaaaah.

 We konden de kinderen natuurlijk niet achterlaten zonder groepsfoto! One, Two, Three, SMILEEEE!