Hanoi

Al vroeg gingen we weer op weg. Terug naar Hanoi om daar twee nachten te verblijven. Onze laatste nachten in Vietnam welteverstaan want na Hanoi stond Vientiane, Laos op het programma. We kwamen aan in Hanoi en meteen viel het op dat ons hotel niet bepaald in het centrum lag. Het was verder een uitstekend hotel alleen jammer dat het een half uur lopen van het centrum was – als je de weg wist. Hanoi is echt een onmogelijk ingewikkelde stad. Echt ALLES lijkt op elkaar en er is nou niet bepaald veel hoogbouw waar je herkenningspunten aan kunt ontlenen. Het gevolg was dat we ongeveer alles per taxi deden, ook niet heel slecht.. Nadat we ’s middags gearriveerd waren in Hanoi gingen we voor lunch. Daar kwamen we tot de conclusie dat we wel klaar waren met Vietnam. De optional tours waren: museum dit, museum dat, tempel dit, tempel dat, enz. Dodelijk saai dus. Éen ding  vonden we wel aantrekkelijk. Er zou in Hanoi ergens een bar zijn waar bier maar 13 cent kost. Wij gingen op zoek naar die bar maar konden hem niet vinden. We besloten de rest van de middag maar te besteden in een andere bar, niet wetende dat de cheap-beer-bar er letterlijk naast lag. Het gevolg van ons bar-besluit was dat we er ’s avonds aan het diner lekker gezellig bij zaten hahaa. Aangezien Erin en Courtney ons na Hanoi zouden verlaten besloten we er nog één keer een hele goede avond van te maken. Onze CEO was zo aardig ons af te zetten bij een bekende backpackersbar en het feest kon los. Ik denk dat we met z’n allen kunnen beamen dat het een waardig afscheid was. Uitgaan in Hanoi is echt een waar feest als je weet waar je moet zijn! Hier kom ik later nog op terug..

Ik en Kassey besloten er een relatief ‘vroeg’ eind aan te maken aangezien we de volgende ochtend om 8 uur in de lobby verwacht werden om het lichaam van Ho Chi Minh te gaan bekijken. Nuddy had ons gewaarschuwd voor taxidrivers who were going to rip us off. Wij vonden een taxidriver en we vroegen hoeveel het was naar het hotel. Er kwam niet veel zinnigs uit dus wij zeiden: 3 dollars. Hij zei: yes yes, get in get in. Drie dollars dus. Hij zette ons af voor het hotel: seven dollars. Dat was niet de afspraak. Hierop antwoorde Kassey: No. Three dollars. Hannah. Get out. En zo renden we het hotel in, trots op onszelf dat we ontsnapt waren aan een taxidriver die veel te veel geld vroeg. De volgende ochtend stonden we al vroeg klaar om Oom Ho te gaan bekijken. Dit was me wel een ervaring zeg. Hij ligt daar gewoon een beetje te liggen. Alles is ontzettend strikt rondom het Mausoleum. We moesten verplicht twee aan twee lopen, ik liep onbewust met m’n handen in m’n zakken. Of ik die als de wiedeweerga even uit mijn zaken wou halen want daar was de Vietnamese politie niet van gediend. Je mocht geen foto’s maken in en rondom het Mausoleum. Hoewel Oom Ho al jaren dood is, is het nog steeds één van de belangrijkste personen van Vietnam en dat is duidelijk. Ik zou zo nog een keer gaan als ik in de buurt was. Daarna konden we nog even rondlopen rondom zijn huis en werkplaats, de auto’s zien waar hij in rond heeft gereden en souvenirs kopen. Daarna vonden we het de hoogste tijd om ons bed weer op te zoeken. ’s Middags stond de gevangenis uit de Franse tijd op het programma. Ik en Erin keken hier al sinds Nha Trang naar uit en we waren dan ook niet te houden. We gingen naar een GEVANGENIS, OLÉ!!  We hadden natuurlijk weer niet gelezen dat het een oude gevangenis was, zonder gevangenen. Dus geen moordenaars en fraudeurs, maar eerder een museum/monument. Daar ging ons enthousiasme. Zo het raam uit. Hoe dan ook was het wel erg nuttig en leerzaam om daar rond te lopen en het was wederom een welkome aanvulling op de kennis van mijn geschiedeniseindexamen. Ik verbaas me er nog steeds over hoeveel ik er eigenlijk nog van weet, van de hele Vietnamoorlog. Het is uiterst nuttig kan ik wel zeggen! Na de gevangenis hadden we geen kracht meer. Iedereen was moe en/of in het bezit van een enorme kater dus we besloten om terug te gaan naar het hotel en daar gewoon films te gaan kijken op de enige westerse zender. Black Swan, UP en The Davinci Code. Duidelijk een goede tijdsbesteding in Hanoi. Het eten ’s avonds was echt weer uitzonderlijk goed en na het eten besloten we op zoek te gaan naar een plek waar we pool konden spelen. Nergens te vinden. Dan maar KARAOKE! Er hangen hier overal bordjes met Karaoke dus wij dachten, laten we dat dan maar doen. Wij gaan naar binnen en vragen wat het is. Een jongedame vertelt ons dat het iets met ‘music’ is. Okee tof, net waar we naar op zoek waren! Dus hatsee, vijf trappen op. Opeens keken we eens goed om ons heen. Alleenmaar schaarsgeklede dames die wel erg speels naar Jonas en Ingo keken.. Ik en Erin keken elkaar en de jongens aan: ‘uh guys, this is nót a karaokebar, that’s for sure. Can we please go?!’ En dus renden we de vijf trappen weer af, snel naar buiten. Vol ongeloof dat we zojuist een BORDEEL bezocht hadden. We snapten nu ook wel waarom die jongedame zo moeilijk deed. En ik weet zeker dat ik hier in Azïe nooit meer een gebouw betreedt met veel felle knipperende lichtjes die ‘KARAOKE’ zeggen. Karaoke is in Azië duidelijk iets anders.. Dan maar weer films kijken en op tijd naar bed want de volgende ochtend zouden we om 6.30 vertrekken naar het vliegveld om naar Vientiane te vliegen.

So far voor Vietnam. Het afscheid op het vliegveld van Erin en Courtney was zwaar. Het is echt niet hetzelfde zonder hun in de groep. Ik, Jonas en Ingo meeten Erin en Courtney nadat we klaar zijn met onze tour ergens in zuid-Thailand en we kunnen niet wachten! Toch gek dat mensen in zo’n korte tijd zo goed bevriend kunnen raken. Het zal vast nog vaker voorkomen maar voor nu zijn we blij dat we ze nog een keer gaan zien! Ik hou jullie op de hoogte!