Cambodja

Cam-fucking-bodja, wat een verschil met Thailand. Ik kan het gewoon nog steeds amper geloven. Rond een uurjte of twaalf vanochtend kwamen we aan bij de befaamde 'border' bij Poipet. Hier gingen we de bordercrossing doen naar Cambodja. Het eerste verschil was al merkbaar bij het uitstappen uit de geairconditionde mini-van, je viel bijna dood neer bij een temperatuur van 37 graden. Het was wel even wennen na Bangkok en na vier uur in een gekoelde auto. Vervolgens kregen we onze paspoorten terug van het mannetje dat ze eerder op de route had ingenomen zodat er een visum ingeplakt kon worden. Ik begin al aardig trots te worden op mijn paspoortje, met al die stempeltjes en stickers. Onze bagage werd op een soort uitvergrote duwtrolley gesmeten, letterlijk gesmeten. Ik ben blij dat er ongeveer alleen maar niet hele breekbare spullen in mijn rugzak zitten want die waren duidelijk gesneuveld vandaag, daar ben ik van overtuigd. Hoe dan ook, ik hoefde mijn rugzak gelukkig niet zelf over de grensovergang te slepen met 37 graden. Meevallerrrr! Vervolgens moesten we in de rij gaan staan om Thailand uit te gaan en een soort niemandsland te betreden. Dat wachten duurde natuurlijk weer immens lang, logisch want het wordt natuurlijk allemaal handmatig gedaan en gecheckt! Toen we Thailand dus uit waren kwamen we terecht in een soort walhalla voor verslavingen. Gokverslavingen, rookverslavingen en drankverslavingen konden hun lol niet op in dit kleine stukje niemandsland. 7 casino's en een belachelijk lage prijs voor sigaretten etc. Komt denk ik doordat niemand daar natuurlijk echt de baas is, want het is van niemand. Hoe dan ook. We gingen verder. We betraden de Cambodiaanse grens! Opnieuw moesten we iets van drie kilo papierwerk invullen met dezelfde gegevens. Ik kan mijn paspoortnummer ondertussen dromen. Ook moesten we onze vingers allemaal laten scannen en beloven een bepaald papiertje niet kwijt te raken. Ik zei tegen die vent dat ie er maar een nietje doorheen moest jassen want anders was het natuurlijk alweer weg voordat ik het hokje verlaten had! Zo gezegd, zo gedaan. Leuke mensen. Vanaf de grens was het nog eens zo'n drie uur rijden naar Siem Reap. Drie uur over een rechte weg. Ik heb nog nooit zo lang op zo'n saaie lange weg gereden dan vanmiddag. Holy Lord. Toen we dan EINDELIJK bij het hotel aankwamen was dit een heerlijke opsteker. Gewoon een luxehotel, een enorme kamer en eigenlijk is alles hier gewoon leuk. In Siem Reap hangt echt de meest relaxte sfeer ooit. Alles gaat hier duidelijk een tandje trager dan in Bangkok en dat bevalt me wel. Iedereen lijkt ook gelukkig hier en daar ga je als mens heel goed op, kan ik je zeggen.
Ons avondmaal van vanavond zou bij een soort familie thuis zijn hadden we gelezen. We hadden honger dus alles was prima. We werden door onze CEO op een tuktuk gezet en we begonnen te rijden. We kwamen aan bij een soort weeshuis en daar kregen we een tour over wat ze allemaal doen enz. Dit was echt een superbijzondere ervaring. Op het moment dat we over de drempel van het complex stapte kwamen er allerlei kleine kinderen aangerend die aan ons begonnen te hangen, te trekken, op ons wilden klimmen en ons mee wilden zeulen. Ik heb me van binnen geloof ik nog nooit zo warm gevoeld. Nadat we de tour hadden voltooid werden we naar een ander deel gebracht, een nieuwer complex van dezelfde organisatie. Ron, een Australiër, runt de boel daar. Het is een school waar ze kinderen onder andere Engels leren en er is een Free Medical Health Center, wat echt een schot in de roos is want in Cambodja is de medische zorg én slecht én duur. Opeens kregen we te horen dat we in groepen van drie gesplitst zouden worden en dat we in een klaslokaal het laatste kwartier van de les mee zouden doen. Niets was minder waar. Ik ging samen met twee andere reisgenoten een lokaaltje binnen en we werden door zingende kinderen begroet met de vraag: 'Hellooo Teacher, how are you today?' Waarop wij moesten antwoorden: 'Yeah we're fine, thank you!' Vervolgens vertelde de lerares ons dat we naast de kinderen op de banken mochten gaan zitten. Ik kon gewoon niet geloven dat we dit echt aan het doen waren. Ik zat naast een jongetje, hij heette iets van Sanjan. Hij was veertien en sprak wonderbaarlijk goed Engels ook al was hij daar zelf nog niet helemaal van overtuigd. Hij, en de meisjes achter mij, vroegen echt alles aan mij. Hoeveel talen ik sprak, of ik broers of zussen had, hoe oud ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik ging blijven, wat voor weer het in Nederland was en nog veel meer. En alles in goed geformuleerde Engelstalige zinnen. Het begon een beetje te haperen toen ik ze uit moest leggen wat sneeuw is. Dat konden ze niet snappen maar dat begrijp ik natuurlijk wel hahaha. Toen de bel ging waren de kinderen uit en ging iedereen zijn weg. Wij kregen nog een maaltijd in het restaurant van deze organisatie. Deze maaltijd was, net als het hele avontuur, briljant! Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten. De organisatie heet 'New Hope Cambodia' (ja, ik ga nu even reclame maken maar deze mensen verdienen het echt, want het is echt zo'n mooi initiatief, ik ben echt helemaal verkocht!) en hun site is www.newhopecambodia.com. Neem gewoon heel even de tijd om een kijkje te nemen! Dankjewel!
Na de maaltijd zijn we allemaal afgedropen naar het hotel want morgenochtend vroeg (vroeg als in 5 uur 's ochtends.. Ik klaag dus nooit meer over 7 uur 's ochtends) gaan we naar Ankor Wat om de Sunrise te zien! En dan terug naar het hotel om te ontbijten en dan weer terug naar Ankor Wat om nog een deel van het complex te zien. So excited! Ik ga nu dus maar snel naar bed en ik hou jullie op de hoogte!

Jaja, 7 uur 's ochtends, BRIGHT AND SHINY

 Na een uurtje of twee rijden hadden we een stop en moesten we de visum-aanvraagformulieren invullen

Bij de border, tassen uit de mini-van en op de duwtrolley

 Weer een visumpie erbij!

 Te voet lopen naar de grensovergang met onze CEO Nuddy

 The border's coming..

Yes we made it! Kingdom of Cambodia, toch wel een beetje een stoer gevoel!

 Tassen weer in de volgende bus, via het raam.

 En mijn talismannetje is nooit ver weg, love you zussie

Dit beeld, hier moesten we ongeveer drie uur naar staren.Ik dacht op een gegeven moment, dit lijkt meer op Afrika dan Azië..

 Eindelijk gearriveerd op de plaats van bestemming en ongeveer direct in de tuktuk, hatsee op naar het weeshuis!

 Die kinderen, ik moet gewoon weer lachen als ik eraan terug denk. Ik wil eigenlijk gewoon terug gaan en de hele dag met die kinderen spelen. Zulke lieve persoontjes, aaaaah.

 We konden de kinderen natuurlijk niet achterlaten zonder groepsfoto! One, Two, Three, SMILEEEE!

On the road

Op het moment dat ik dit schrijf zitten we met de groep in het busje richting de grens van Cambodja. Gisteravond om zes uur kwam de groep bijeen en moesten we wat papierwerk invullen en vertelde onze CEO (jaja, Chief Executive Officer – trés trés chique) Nuddy wat er allemaal ging gebeuren enz. Nuddy vind ik echt een topwijf. Een Thaise vrouw met een apart gevoel voor humor maar daardoor echt lachwekkend eersteklas. Ze vertelde ons dat we maar niet mee moesten gaan met gigolo’s en/of prostituees en dat ook drugs niet toegestaan waren tijdens de reis. Als we opgepakt zouden worden zou ze ons niet kunnen helpen; ‘i cannot help you, jail is very not nice with rats and cochroaches and the cochroaches might bite you. I can bring you coca-cola or club sandwich if you hungry’. Fijn om te weten!

Rond half acht gingen we met de groep een hapje eten en vertelde ze ons dat we de volgende dag om 7 uur zouden vertrekken. 7 uur. 7 uur. 7 uur. Veels te vroeg. Maar ik mag niet klagen want ik heb hierna nog drie maanden om te chillen en het wordt ondertussen wel tijd voor een beetje CULTUUR. Mijn roommate heet Elly en ze is Brits wat betekend dat mijn engels langzaamaan een fijn Brits accent aan het ontwikkelen is, ha-haaa. Met het oog op mijn verdere carriere this might not be such a bad thing. De groep bestaat uit 9 mensen en het zijn 2 ijslanders, 1 duitse, 1 britse, 2 australiërs, 1 zweed en 1 italiaan. Volgens mij is het best een aardige groep! En anders ben ik over max. 30 dagen van ze af. Zo’n vaart zal het wel niet lopen. So far voor de groupmeeting.

Gisterochtend had ik er nog geen idee van wat ik die dag wilde gaan doen. Ik zou nog een dag alleen zijn en ik had alleen bedacht dat ik even het station van Hua Lamphong wilde bezoeken om te bekijken hoe ik straks van Bangkok naar Hua Hin kom als we klaar zijn met de reis. Bij het ontbijt waren alle tafels bezet dus ik vroeg aan een meisje of ik bij haar kon zitten. We raakten al snel aan de praat (ik verbaas me er nog steeds over hoe snel en gemakkelijk dat gaat hier) en binnen een kwartier hadden we afgesproken samen op te trekken. Om half twaalf liep ik naar de lobby om de stad in te gaan met Nora (ook een Noorse trouwens) en tegelijkertijd kwam ik Elly tegen. Mijn dag was alweer goed. Ik en Nora liepen naar het treinstation om wat informatie over de treinen in te winnen en binnen tien minuten was gewoon alles duidelijk, superservice van die mensen daaro! Terwijl ik en Nora het station bekeken begon mij iets te dagen. Ik was hier al eerder geweest, ik herkende het. And then it hit me, IK WAS HIER OOK EERDER GEWEEST. De vorige keer dat ik in Thailand was hebben we de trein van Bangkok naar Surat Thani genomen en die vertrok vanaf hetzelfde station. Opnieuw een golf van nostalgie waar je u tegen zegt. Dat moest natuurlijk op de foto!

Vervolgens besloten we te voet Chinatown in te gaan en al snel waren we verdwaald. Wow ik kijk nu even naar buiten en ik zie gewoon een soort van kraanvogel vliegen, reality check. Maar we waren verdwaald dus. Gelukkig is iedereen hier super behulpzaam en voor we het wisten hadden we een tuktukchauffeur aan de haak geslagen die ons voor maar 50baht de hele dag heeft rondgereden. Op het eind vroeg hij wel of we even naar binnen wilden gaan bij twee winkels en onze interesse wilden tonen. Hij zou zo van die winkel een bonnetje krijgen voor brandstof voor de tuktuk, haha daarom was het zo goedkoop! Ik en Nora hebben dus echt met stalen pokerface gedaan alsof we een jurk wilden laten maken van Thai Silk en dat we terug zouden komen na onze reis enz. Ik voelde me echt een meesteroplichter, mogelijk carriereperspectief haha.

Ik moet nog wel erg wennen aan het feit dat je mensen ontmoet en daar dan echt een geweldige dag mee hebt en dat je die vervolgens hoogstwaarschijnlijk nooit meer ziet. Dat vind ik gewoon echt een vreemd idee. Ik begin me wel steeds meer een backpacker te voelen. Ik ben dit gewoon echt aan het doen, voor de komende vier maanden. Wow. Ik denk dat ik nu nog maar even wat slaap ga inhalen want het is nog zo’n 4,5 uur tot de Cambodiaanse grens en daarna nog een paar uur richting Siam Riap. I’ll keep you posted!

Hua Lamphong Station

 Chinatown

Verdwaald en dus maar ergens aan een tuktukchauffeur de weg vragen, vervolgens rijdt hij ons de hele dag rond!

526 pages

Vandaag was mijn eerste dagje helemaal alleen. En laat het nou net vandaag 37 graden zijn. Ik heb me dus duidelijk niet meer bewogen dan noodzakelijk, op en neer naar het zwembad. Op Schiphol heb ik het boek ‘De kunst van het veldspel’ gekocht en ik vind het echt gewoon nu al zo’n goed boek! Ik heb pas 80 pagina’s gelezen maar ik wil gewoon niet stoppen. Ik heb het met moeite even aan de kant gelegd om deze post te tikken (die ik nu dus voor de derde keer hertik omdat internet er hier telkens uitdonderd). Ik wilde hem eigenlijk wel in het Engels lezen maar daar hadden ze op Schiphol niet van gehoord.. Een nadelig bijkomend effect van een Nederlandstalig boek bij je hebben is dat ik in de lift van het hotel zojuist door vier zwaarlijvige, wat oudere Nederlanders (je weet wel, dat is zo’n bepaalde soort die dan op latere leeftijd opeens nog de boerenprovincie uit wil en de wereld gaat zien wat ze gewoon niet moeten doen) werd aangesproken.

‘De KUNST van het VELDSPEL, zóoohóoo daar ga je een hele kluif aan hebben; zo’n dik boek’

‘Oh dat valt wel mee hoor meneer, dat gaat wel lukken’

‘Gaat over voetbal zeker’? (lacht om zijn eigen geniale inzicht)

‘Nee, over honkbal’

‘HONKBAL?!’

‘Ja, honkbal. Het boek is oorspronkelijk afkomstig uit Amerika, dit is de vertaling’

‘ÓÓH juist ja juist ja, dus in Amerika zou dit boek ‘The art of soccer’ heten’

‘Nee, niet helemaal meneer want het gaat over honkbal en niet over voetbal. In Amerika heet het boek ‘The art of Fielding.’

‘Oh nou als de jeugd het maar snapt..’

Hoe MOEILIJK kun je doen, laat mij met m’n boekje alsjeblieft gewoon met rust, lord oh lord..

Morgenavond is mijn groepsbijeenkomst en die kan wat mij betreft niet snel genoeg komen. Ik ben wel een beetje klaar met Bangkok. Ik vind het echt een ontzettend leuke en mooie stad maar ook ontzettend druk en chaotisch. Als ik niet met die groep mee zou gaan zou ik nu zo onderhand wel uit Bangkok vertrekken, op weg naar rustigere oorden. Dat neemt niet weg dat ik echt nu al weet dat ik hier sowieso nog wel een keer of twee-drie terugkom voordat ik weer naar huis ga! Een van mijn bokstrainers vertelde mij dat hij helemaal weg was van Bangkok, ik moet hem op alle fronten gelijk geven. Je houdt van deze stad of je kunt er helemaal niks mee. Ik hou ervan, dat is duidelijk. Alleen moet ik er niet te lang zitten, af en toe wat daagjes, dat is goed te doen.

Maandagochtend vertrekken we met de groep dus richting Cambodja en ik weet niet precies hoe het daar zit met internet en ik weet dus ook niet of ik daar mijn bloggie een beetje bij kan houden. Jullie zullen het snel genoeg merken! I’ll keep you posted.

ps. Ik kom net terug van mijn avondeten en ik ben gewoon nog een beetje meer van deze stad gaan houden. Iedereen heeft het altijd over dat tuktuk-chauffeurs eersteklas-zakkenwassers zijn en dat ze je proberen allerlei dingen aan te smeren als je niet op je tellen let. Ik weet dat die er ook zijn maar tot nu toe heb ik echt alleen nog maar vriendelijke chauffeurs gehad. Vanavond sloeg werkelijk alles want we hadden onderhandeld over de prijs, 120baht ging het worden maar we stonden een kwartier stil vanwege file. Aangekomen op bestemming, ik overhandig het mannetje zijn geld en hij geeft me prompt 20baht terug. 'Sorry it took so long, you keep 20baht' - Ik probeerde het alsnog terug te geven maar hij wilde het met geen mogelijkheid meer aannemen. Ik ben nog steeds een beetje verbaasd, maarja! (: 

 Bangkok..

..at night

SIM-card, MBK and Lumphini

Wat een dag vandaag, wow. Gisteravond hadden Elise en ik nog geen flauw idee van wat we vandaag zouden gaan doen maar we spraken af dat tijdens het ontbijt maar eens te bedenken. Het was buiten natuurlijk alweer aardig op temperatuur dus we hebben eerst maar twee uur zwembad ingeroosterd.. Voordat we gingen zwemmen wilde ik wel eerst nog even ergens een SIM-card regelen met een thais telefoonnummer zodat ik een beetje bereikbaar ben voor het bezorgde thuisfront. Ik had natuurlijk weer geen flauw idee waar ik dit moest regelen dus ik klopte (voor de zoveelste keer) weer aan bij de service-desk van het hotel. Ik vraag echt alles daar haha die mensen mogen wel een beetje werken voor hun geld (foei Hannah toch). Die vrouw zei dat ik er eentje kon kopen bij de 7/11 om de hoek. Okee tof, dus we zijn op pad gegaan naar mijn favoriete winkel hier. Daar kon ik met handen en voeten duidelijk maken dat ik graag een phoonnumba wilde. Dat kon geregeld worden, appeltje-eitje en binnen tien minuten stond ik weer buiten, met een telefoonnummer en een upgrade-kaart. Dit alles voor nog geen vijf euro. Ik snel terug naar het hotel om die SIM-card in mijn barrel van een mobiel te stoppen, deed ie het niet :'(
Het enige wat dat kreng wou zeggen was: Sim Invalid. Ik kon natuurlijk wel janken want ik had in mijn hoofd alweer bedacht dat dit echt mijn lifeline zou worden. En nu deed ie het niet. Wat nu?! Toen ging de praktische ik aan het werk. Dan koop je toch gewoon een andere mobiel?! Eentje waarvan je wel weet dat ie het doet, alle Thai hier hebben ook een werkend mobieltje. En echt duur zal het toch wel niet zijn want hij moet alleen maar kunnen smsen. Aangezien ik en Elise ondertussen het zwemmen wel weer zat waren besloten we nog maar iets  (relatief) nuttigs te gaan doen deze dag. We gingen naar één van de grootste shoppingmalls hier, MBK. Hier was ik al eerder geweest in 2009 dus het was echt een eitje om mijn weg daar te vinden en ik kon blind de afdeling met mobieltjes vinden in het zeven-verdiepingen-tellende gebouw! Toch wel een beetje props voor m'n geheugen hier. Ik werd meteen doorgestuurd naar de winkel van de simcard-company, Dtac. Die man kon mij vertellen dat mijn barrel natuurlijk niet SIM-lock vrij was. Daar had ik zelf niet aangedacht. Dus ik bedacht toen maar dat ik dan gewoon een goedkoop ander toestel ging kopen. Jaja voor twintig euro: klaptelefoon van samsung, mét kleurenscherm én polyfone ringtones. En ohja, hij werkt nog ook! Mijn nummer hier is: 08-5323-2432 (niet de landcode voor Thailand vergeten, geen idee wat die is trouwens..).

Dat was avontuur één.
Toen we wel klaar waren in MBK was het pas 13.00U. Toen bedachten we dat we wel naar een park wilden. Beetje chillen enzo. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een tuktuk-chauffeur. Hier vielen zelfs handen en voeten in gebreken. Ik had ergens Lumphini-park gelezen dus toen ik dat zei wist ie opeens précies waar we heen moesten. Meneer zette ons alleen wel af aan de verkeerde kant van de Express-way waardoor we een fucking snelweg moesten oversteken. We survived! Het park was heerlijk, echt een groot succes. Er zaten een soort liguanen in de vijver. Ik vind het leuke beesten maar Elise viel bijna flauw tot genot van de Thaise bewoners hier. Ik bedacht met opeens dat Lumphini-park relatief dicht bij Lumphini-stadium ligt, een groot kickboxstadion hier in de stad. Ik kon natuurlijk niet niet gaan kijken nu ik er zo dichtbij was, dus hoppa in de tuktuk en gassen! Ik vond het erg leuk om te zien, mooi was ook dat je allemaal vechters zag hardlopen in het park, met sweatsuits aan. Heerlijk, hardlopen met 35 graden, in een plastic pak. Ik doe het ze niet na. Letterlijk niet want ik denk oprecht dat ik het niet zo overleven. Ik hoop dat ik nog wat gevechten kan zien daar voordat ik hier weg ben! Dit was avontuur 2.

Avontuur drie begon daarna. Nadat we wegliepen bij Lumphini-stadium liepen we (onbewust) de verkeerde kant op. We liepen dus de stad uit. Daar kwamen we achter toen we opeens bij een Tollway aankwamen. Het begin van de snelweg uit Bangkok. Gelukkig was er een aardige verkeersregelaar die ons de goede kant opstuurde. Die moet ook wel gedacht hebben: eersteklas toeristen. Sorry meneer, dat zijn we ook. Er was in dit wat rustigere stuk van Bangkok alleen nergens een tuktuk te bekennen, en we hadden echt geen flauw idee waar we waren. Lost in Bangkok baby, way to start a vacation! Tot daar opeens een metrostation was! Ons hotel ligt echt direct naast de metrohalte van Hua Lamphong en deze metrolijn waar we dus tegenaan liepen was daar maar vier haltes van verwijderd! Na wat wikken en wegen besloten we toch maar met de metro te gaan, zo moeilijk kon dat toch niet zijn (ik kan nog verdwalen op Hilversum-centraal, laten we dat even voorop stellen)?! Ieder voor 22Baht een kaartje gekocht en voordat we het wisten stonden we zomaar op Hua Lamphong, naast ons hotel! Skills dat we gewoon ons hotel hebben teruggevonden zónder tuktuk en zónder kaart en zónder het te vragen. En die metro hier is echt.. wow.. Zo hygienisch en klinisch en strak en zo ontzettend niet wat je verwacht als je naar de stad boven de grond kijkt!

Ik heb zojuist afscheid genomen van Elise, haar groep vertrek morgen naar het noorden van Thailand. Ik heb aan haar echt een hele goede gehad voor de afgelopen twee dagen. Precies zoals ieder voorspelde ontmoette ik inderdaad iemand en kwam het allemaal goed. Ik ben benieuwd naar de komende dagen maar ik heb er vertrouwen in dat dat wel los loopt, zeker na onze avonturen vandaag!

Ik ga nu eerst maar eens wat eten zoeken want ik zie dat het alweer donker is. Alsof er weer iemand met z'n takken aan de lichtknop gezeten heeft. Echt zo snel is het donker hier. I'll keep you posted!

MBK

Where you wanna go?

Could you take us to a park?

Apark, where's Apark?!

A P-A-R-K, with trees you know, and green and stuff. Lumphini-park? 

Yes I know lumphini-park, you wanna go there? 

Yes yes please thank you! 

Lief beestje 

Vanaf dit moment besloot Elise dus dat ze ook bang moest zijn voor de bomen en niet alleen voor het gras..

 Lumphini-stadium

Metro-station 

Bingo! Het hotel staat zelfs aangegeven!

Jaja een nieuwe telefoon! Die mevrouw in de winkel ging hem maar even voor mij installeren want aangezien dit Thailand is waren de instellingen ook in het Thais.. Gelukkig is ie nu engels alleen krijg ik nog wel telkens Thaise smsjes van de provider, ik snap d'r geen ruk van. Ook als je moet upgraden gaat er een Thais vrouwtje tegen je lullen, knap lastig nog!

Bangkok

Wat duurde die vlucht verschrikkelijk lang zeg. Niet te geloven. Slapen in zo'n stoel is gewoon niet mogelijk, daar ben ik nu wel achter. Er was ook zo'n Zweed die schuin voor mij zat. Hij sliep direct vanaf het begin. Toen wij eten kregen wilde meneer niet want meneer sliep. Toen eindelijk het licht in de cabine uitging zodat alle 326 andere passagiers konden gaan slapen bedacht meneer opeens dat hij honger had en dat hij stoere verhalen ging delen met zijn, duidelijk geirriteerde, medepassagier. Ik wist niet dat één iemand zo luidruchtig konz ijn zonder ook maar een schijntje blijk van enige schaamte.. Maar hoe dan ook, I made it! Ik kwam op het vliegveld gelukkig meteen een meisje tegen dat met dezelfde airporttransfer naar hetzelfde hotel ging dus dat liep op rolletjes. De temperatuursverandering valt me aanzienlijk mee, lekker warm! Vanmiddag ben ik samen met Eliza (dat meisje van het vliegveld en die transfer) de stad ingegaan en 's avonds samen wat gegeten. Ik moet zeggen dat dit hier in Thailand wel echt pure nostalgie is. Echt alles voelt en ruikt bekend. Logisch want ik ben hier eerder geweest maar ik had het niet verwacht. God het is zo onrustig in mijn hoofd dat ik niet eens weet wat ik wil schrijven. Ik  heb ook nog niet echt stikveel meegemaakt eigenlijk haha, het is pas dag één. Maandag vertrekken we naar Cambodja, dan gaat het echt avontuur beginnen. Voor nu is het gewoon even de tijd uitzitten in Bangkok. Ik heb werkelijkwaar nog geen flauw idee wat ik morgen ga doen. Dat zien we dan wel weer. Ik weet alleen wel dat ik zo ongeveer naar bed ga want je kunt me echt bij elkaar vegen. Trouwens, mijn Duits-docent zou echt trots op mij zijn want ik zat naast twee duitsers in het vliegtuig (Lufthansa all the way) en mijn duitse skills zijn in de loop van de vlucht aanzienlijk verbeterd! I'll keep you posted!

Wachten op Frankfurt

 Stewardess Andrea, zij ging mij ervan overtuigen dat we níet zouden doodgaan tijdens deze vlucht. Ze kreeg gelijk.

 Je moest eens weten hoe blij ik was toen ik mijn knalgele travelbag voorbij zag komen. Op de één of andere manier had ik bedacht dat mijn tas wel weer ergens zou achterblijven of per ongeluk naar Sydney gestuurd zou worden ofzo dus toen ik hem daadwerkelijk gewoon voorbij zag komen kon ik mijn geluk niet meer op. 

 Eerste avondje Bangkok, samen met Eliza eten op Khao San Road tussen de kakkerlakken en toeristen.