We zijn in Vietnam! De grensovergang van Cambodja naar Vietnam een van de kleinste grensovergangen die ik ook heb gezien. Met een busje werden we naar de grens gereden. Daar aangekomen moesten we uitstappen en met onze backpack naar het Immigratieofficier-huisje lopen. Daar kregen we een stempel. We hadden Cambodja op dat moment verlaten. Vervolgens moesten we 200 meter door niemandsland lopen om vervolgens aan te kloppen bij de Vietnamese Immigratiedienst. In Cambodja spraken ze gewoon nog Engels maar 200 meter verderop in Vietnam bereik je er helemaal niks mee. Alsof ze er nog nooit van gehoord hebben. We moesten daar een kwartiertje wachten totdat alle visa goedgekeurd waren en vervolgens stapten we in onze Vietnamese private-bus om naar Chau Doc af te reizen. Chau Doc was verder niet heel interessant. Het was meer een tussenstop tussen Cambodja en Saigon, dat is bijna niet te doen in één dag. Eenmaal aangekomen in Chau Doc konden we een beetje rondlopen in het stadje. Erg groot was het niet maar het was onze eerste Vietnam ervaring en dat is toch wel even wennen. De mensen hier kennen de woorden 'personal space' niet. Ze zitten aan je, staan lekker dichtbij en willen je met alles helpen. Dat is als je betaalt natuurlijk, dat melden ze alleen meestal pas achteraf. Alles is 'one dolla' 'one dolla'.
In Chau Doc moest ik ook mijn geld omwisselen naar Vietnamese Dong. En toen gebeurde er iets leuks. Voor het eerst in mijn leven kon ik, jaja, een MILJOEN pinnen. 20.000 Dong staat gelijk aan 1 dollar. Dus ik liep opeens met een miljoen op zak, wat een ervaring! Om vijf uur werden we opgepikt bij het hotel door tien motorbikes want we gingen naar de sunset kijken op de enige berg in de omgeving. Achterop zo'n motorbike is wel even wennen, ze rijden hier echt als gekken maar mijn driver zei 'you o.k. - i good driver - you save - hold on to me. Dat hoefde hij geen tweede keer te zeggen want ik was niet van plan om los te laten.. Ik voelde me wel extra veilig omdat ik een hele mooie helm op had (zie foto's). De volgende ochtend vertrokken we weer vroeg met onze bus, op weg naar Saigon.
Saigon is een verhaal apart. Er leven ongeveer 9 miljoen mensen in Saigon en er zijn ongever 4,5 miljoen motorbikes. Dat is een héleboel. Oversteken is echt net russisch roulette maar als je het eenmaal doorhebt is het echt ontzettend leuk! En hoewel het een enorme chaos lijkt met als die motorbikes overal en al het getoeter en gecross, het is eigenlijk hartstikke logisch en simpel! Ik denk serieus dat er een soort systeem in zit want ik heb het geen een keer fout zien gaan. De volgende dag stonden de Cu Chi-tunnels op het programma. Zo'n twee uur buiten Saigon ligt het complex waar de tunnels zich bevinden. Ik kon in Nederland al niet wachten om de tunnels te zien dus ik was natuurlijk niet te houden dat we ze nu echt gingen bewonderen. Mijn halve geschiedenis-eindexamen ging over de Vietnamoorlog en ik vond het een erg interessant onderwerp. Dat ik nu dus echt rondloop waar het zich heeft afgespeeld maakt het allemaal extra speciaal. En de tunnels waren alles wat ik ervan verwachtte. Eerst liepen we gewoon een beetje rond met onze gids die hier en daar wat dingen vertelde over hoe de mensen leefden en kookten boven en onder de grond. Vervolgens kwamen we bij de boobytraps die de Vietcong maakte om de Amerikanen uit te schakelen. Zeer inventief maar ook zeer agressief. Iedere boobytrap had wel iets van ijzeren speerpunten of prikkeldraad. Als je in een boobytrap terecht kwam was er geen redden meer aan. Dat is zeker.
Toen kwamen we bij het punt waar ik het meeste naar uit keek! We mochten in de tunnels!! Één tunnel was opengesteld voor publiek. Ze hadden de tunnel wel al twee keer verbreed in verband met de toeristen maar nog steeds was het kruipengeblazen. Ongeloofelijk hoe mensen daar in hebben kunnen leven maar tegelijkertijd kan ik het helemaal begrijpen. Ik word gewoon nog steeds blij als ik bedenk dat ik er echt in heb gezeten, op dezelfde plek waar mensen probeerden te overleven tijdens een oorlog. Ongelofelijk! Ik was ook blij om te merken dat mijn kennis nog niet helemaal het raam uit was en dat ik daadwerkelijk begreep waar de gids het over had (in tegenstelling tot de rest van de groep..). Op het eind kregen we nog een 'leerzame film' te zien over de Vietcong maar eigenlijk was dit gewoon een grote propaganda film tegen de Amerikanen.. Haha het had ook niet anders gekund. We gingen na een paar uur terug naar het hotel om onze backpacks weer in te pakken en om ons voor te bereiden op onze eerste nacht in een sleepertrain. De sleepertrain was een succes, het is gewoon echt ontzettend leuk! De sleepertrain bracht ons naar Nha Trang, een stad aan de zee. Daar vertel ik in de volgende post wel iets over. Nu ga ik een fiets huren en rondfietsen in Hoi An. Ik hou jullie op de hoogte!
Ik kan even geen foto's uploaden want internet in Vietnam doet weer eens moeilijk :( Ongeveer iedere site is gecensureerd enzo, maar zo snel als dat het weer mogelijk is om up te loaden zal ik jullie overladen met mooie plaatjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten