Triple H - Hoi An, Hue and Halong Bay

Vanuit Nha Trang vertrokken we met een nachttrein naar Hoi An. Ik als volleerd backpacker had met natuurlijk weer uitstekend ingelezen in de volgende bestemming dus ik had werkelijk waar geen flauw idee waar we heen gingen. Eenmaal daar kwam ik erachter dat Hoi An echt het mekka is voor kleermakers. En los van dat is het ook nog eens een heel lief, klein, schattig stadje. We bleven twee nachten in Hoi An. Er waren niet zoveel opties om dingen te doen in Hoi An. De dag van aankomst waren we allemaal nogal gebroken door de nachttrein (ditmaal was de nachttrein goor en krakkemikkig dus we waren blij toen we eruit mochten) dus hebben we niet heel veel meer gedaan dan bij het zwembad gelegen. Het hotel was echt belachelijk goed. Enorm ontbijt buffet, monsterlijk goede bedden, grote kamers, zwembad, net een resort. De tweede dag had de ene helft van de groep een beer van een kater en de andere helft was al om acht uur ’s ochtends vertrokken om te gaan koken. Ik had geen van beide dus ik besloot om een fiets te huren en een beetje rond te crossen  en om naar het postkantoor te gaan om wat overbodige spullen naar huis te sturen. Een fiets huren kost hier 1 dollar voor een hele dag. Dat is dus minder dan een euro. Fietsen in Vietnam is even wennen want ze kennen hier niet de normale verkeersregels. Ik twijfel eigenlijk of er sowieso wel regels zijn. Ik had het trucje gelukkig snel door en ik heb lekker rondgereden door het pittoreske stadje. Na lunch was de katergroep ook in het daglicht verschenen en we besloten om naar het strand te gaan. ’s Avonds nog een potje Phase Ten gespeeld, beste spel ooit. De volgende dag vertrokken we alweer vroeg, op weg naar Hue.

Hue was een ander verhaal. We waren sowieso niet heel blij dat we Hoi An alweer zo snel moesten verlaten, maar om Hoi An te moeten verruilen voor Hue was echt helemaal een grote faal. Hue was groot, saai, grijs en druk. Er waren vast mooie dingen om te zien, wij hebben ze niet gevonden. Er was nog een andere bijkomstigheid die ervoor zorgde dat het wat minder aangenaam was. We reizen richting het noorden en daarmee daalt de temperatuur dus aanzienlijk. In Hue regende het en was het zo’n 24 graden. We kwamen uit 35 dus dat was nogal een schok. Onze CEO had wel gezegd dat het was frisser zou zijn, maar wij als Europeanen keken daar eigenlijk nogal naar uit want die hitte is ook niet altijd chill. Blijkbaar waren we al meer gewend aan de hitte dan we dachten want 24 graden is gewoon verschrikkelijk koud. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik in Hoi An mijn jacket naar huis heb gestuurd. Domste beslissing óoit. We waren eigenlijk maar een halve dag in Hue. De dag van aankomst was al half om en de volgende dag zouden we in de middag vertrekken. Aangezien er niet echt iets interessants te doen was de tweede halve dag besloten we dat we die dag het beste konden aanpakken met een enorme kater! Zelfs die kater was niet te vinden in Hue. In de club waar we uiteindelijk eindigden waren 25 mensen. Waarvan 10 werknemers en 15 Aziaten. Wij stonden daar met z’n vijfen natuurlijk kostelijk uit ons dak te gaan wat voor vermaak onder de Aziaten zorgden. Iedereen stond foto’s te maken en naar ons te kijken. Maarjaaaa, we hadden we l een goede tijd. Toen was de club opeens leeg. Om half twee. In Vietnam sluiten ze al om half twee. Wij waren nog lang niet moe en wilden echt nog niet terug naar het hotel maar er was gewoon niks meer te doen. Uit protest zijn we maar een uur buiten op een stoepje blijven zitten. Gewoon omdat het kan. De volgende nachttrein van Hue naar Hanoi vertrok al om 15.00 ’s middags en duurde zo’n 13 uur. Dit was gelukkig een betere trein, we kregen zelfs gratis noodles, tandenborstel en water! Om vier uur ’s nachts waren we in Hanoi en direct reisden we verder in een bus naar Halong Bay waar we rond een uur of zeven aankwamen. Daar stond gelukkig ontbijt klaar en we konden om half negen al onze kamers in. Snel nog even slapen en douchen en om kwart voor twaalf stonden we allemaal weer fris en fruitig klaar om naar onze private junk te gaan voor een dagje op het water in Halong Bay. Fris en fruitig en koud ja. Want het is hier fucking 17 graden. Ik heb serieus twee paar sokken aan, lange broek met legging eronder, hemd, tshirt, trui, sjaal en nog steeds heb ik het koud. En het is gewoon sneu om te bedenken dat mijn jasje het land waarschijnlijk nog niet eens uit is?! Leermomentje Hannah, leermomentje. Desalniettemin gingen we dus op weg naar onze boot. We kregen een lunch op de boot en we bezochten een grot. De grot was nep. Althans. Hij was ooit vast echt, maar nu was het net een kermisattractie, met lichtjes en een geplamuurd plafond.. In de grot werd ik blijkbaar ook weer als attractie beschouwd want opeens werd ik aan m’n arm getrokken door een groep chinese pubers. Ze vroegen iets van ‘photo photo’ dus ik dacht dat ze op de foto wilden en of ik die foto even wilde maken. Tuurlijk! Laat het nou weer net zo zijn dat ze met MIJ op de foto wilden. Stond ik daar met een groep chinezen die met mij op de foto wilden. Ik ben eigenlijk nog steeds verbijsterd. Ik zwerf nu dus vast ergens rond op een chinese facebookpagina met wonderbaarlijk onderschrift. NA de grot gingen we terug op de boot en toen kwam het leukste! We mochten kayakken! Kayakken door Halong Bay. Ik en Kassey zaten samen in een kayak en we konden alleen maar denken: mensen hebben dit op hun bucketlist staan, en wij doen dit gewoon. We zitten gewoon te kayakken in een van de mooiste plekken van de wereld. Best tof. We mochten gaan en staan waar we wilden, we konden grotten, lagunes bezoeken, door het drijfende visserdorpjes peddelen en nog meer. Een uur was eigenlijk echt te kort. Hoewel het niet zonnig was, was het toch echt oogverblindend mooi. Halong Bay is echt mijn favoriete plek tot nu toe. Het is wel zo dat de stad Halong eigenlijk echt niks is, dus na terugkomst in het hotel konden we niet veel meer doen dan verveeld met z’n allen op de gang zitten en zelfverdedingsmoves leren van Kassey. Kassey is een Mountie in Canada. Je weet wel, zo’n agent die in de bergen werkt. En we zijn dol op haar. Erin was graag de volunteer op wie alle moves werden gedemonstreerd en toen we klaar waren met zelfverdediging was kickbox aan de beurt. Zo kwamen we onze tijd wel door en als klap op de vuurpijl kwam Mister Bean op TV dus konden we nog wat harder lachen dan dat we al deden!

Nu zitten we weer in de bus terug naar Hanoi waar we anderhalve dag verblijven. Daarna gaan we naar Laos. Vietnam is met het land wel zeg. Pfoe, mooi maar vermoeiend. Ik heb het nu trouwens wel gewoon warm. Het is nog steeds koud, maar je went eraan en nu doet het me gewoon denken aan Nederland. In Laos is het op sommige plekken weer 37 graden dus dat wordt weer schakelen. Maar eerst nog Hanoi. We kunnen daar een gevangenis bezoeken! En het lichaam van Ho Chi Minh, daar ben ik wel erg benieuwd naar. Over en uit voor nu, ik zal snel weer schrijven. Foto’s uploaden is gewoon onmogelijk in Vietnam dus ik hoop dat Laos mee gaat werken. Ik hou jullie op de hoogte!